ฉู่เยว่เหยียนเลือกเหลยซวี่ ความจริงอาจไม่ใช่เพราะต้องการใช้จอมเสเพลคนหนึ่งมาทำลายนาง แต่ทันทีที่นางแต่งเข้าสกุลเหลย นางก็จะถูกกดทับด้วยฐานะ นางต้องร้องขอการมีตัวตนอยู่ในสกุลเหลย ต้องคอยสังเกตสีหน้าของคนแซ่เหลยกับฉู่ฉีฮุย ต่อไปมีหรือที่นางจะทำอะไรตามใจได้อีก?
ซูหว่านมองออกว่าฉู่เยว่เหยียนรอคอยวันที่จะเหยียบย่ำฉู่สวินหยางถึงได้แสดงความคิดเช่นนี้กับนาง เพียงแต่ฉู่เยว่เหยียนไม่ได้รู้เลยว่า บนกระดานหมากนี้ ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น กระจอกเหลืองอยู่เบื้องหลัง[1] นางเองก็เป็นหนึ่งในสัตว์ที่ถูกล่าเช่นกัน
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร!” สีหน้าของฉู่ฉีฮุยเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว สะบัดแขนเสื้ออย่างมีอารมณ์
แม้เขาจะไม่ซักถามถึงการกระทำของฉู่เยว่เหยียน แต่ตอนนี้ก็พอวิเคราะห์ได้ว่าวาจาของฉู่สวินหยางเป็นจริงถึงเก้าในสิบ
“ความจริงเจ้าก็รู้ดีอยู่แล้ว!” ฉู่สวินหยางไม่ยอมถอยหลัง ก้าวประชิดมาอยู่เบื้องหน้าเขา
สีหน้าของนางสงบนิ่ง หว่างคิ้วกลับแฝงความเด็ดขาด สายตาจ้องเขม็งมาที่เขา เอ่ยเสียงเย็นเน้นชัดทุกคำว่า
“แต่เพราะอยากจะยืมมีดฆ่าคน เจ้าเลยแกล้งทำโง่งมตาบอด มองดูน้องสาวสุดที่รักทำเรื่องเลวทรามชั่วช้า เพราะเจ้าเป็นคนที่ต้องการกำจัดอิทธิพลของข้าที่มีต่อท่านพ่อมากยิ่งกว่านางเสียอีก”
“สวินหยาง!” ความจริงในหัวใจถูกตีแผ่ออกมาจนหมดสิ้น เขาจึงไม่อาจเก็บกดความเดือดดาลไว้ได้อีก
หน้าตาของเขาบิดเบี้ยว พลันยกนิ้วชี้หน
