สียงไม่ได้รับความเป็นธรรม
ฮูหยินใหญ่ยกมือขึ้นลูบผมนาง เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เจ้านี่นะ อายุตั้งเท่าไรแล้ว ยังจะเกาะติดแม่แจ”
ฉู่เยว่หนิงสูดจมูกฟืดๆ เรื่องราวที่เกิดก่อนหน้านี้นางจำได้ไม่มาก รู้แค่ว่าตัวเองเข้าไปในเรือนนั้นแล้วก็ไม่รู้สึกตัวอีก พอตื่นขึ้นมาก็เห็นฮูหยินเหยาผู้เป็นป้าสะใภ้อยู่ข้างกายแล้ว
ชิงหลัวไม่ได้พูดอะไรมาก เล่าแค่ว่านางถูกคนเล่นงานเข้าแล้ว
ฉู่เยว่หนิงแต่เล็กก็ได้รับการคุ้มครองจากฮูหยินใหญ่เป็นอย่างดี ฮูหยินใหญ่อยู่ในวังบูรพาก็เป็นคนอ่อนน้อม อีกอย่างที่ให้กำเนิดออกมาก็เป็นบุตรสาว ดังนั้นจึงไม่ได้มีความขัดแย้งใดๆ กับพวกชายารองเหลย
เรื่องราวในครั้งนี้ ทำให้ฉู่เยว่หนิงขวัญเสียแล้วจริงๆ ฮูหยินใหญ่กอดนางไว้ในอก ตบหลังเบาๆ เป็นการปลอบโยนนาง
ฮูหยินเหยายืนมองอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาให้นางแล้วถามว่า “จวนอ๋องคนมากสายตาเยอะ พวกเราหายหน้าไปนานอาจทำให้คนสงสัย รีบกลับไปที่ด้านหน้าจะดีกว่า”
“อืม!” ฮูหยินใหญ่ตั้งสติ ประคองฉู่เยว่หนิงให้ลุกยืน กุมมือของนางพลางสำรวจทั่วร่างอีกรอบหนึ่งพร้อมกำชับว่า “อีกเดี๋ยวถ้าเกิดปัญหาอะไร เจ้าก็บอกไปว่าหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือนนั้นดีแล้วก็ไปหาป้าสะใภ้ของเจ้า จากนั้นก็อยู่กับนางตลอดเวลา เรื่องอื่นไม่รู้อะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?”
“อืม! ลูกเข้าใจแล้ว” ฉู่เยว่หนิงไม่ได้ซักไซ้ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
ต่อให้นางปลอดภัยดี แต่ถ้าเรื
