ยักษ์นั้นด้วยความเร็วสูง
ทันทีที่เข้าไปใกล้…
“ของสิ่งนี้พวกข้าสองคนเจอเป็นคนแรก พวกเจ้ามาขวางทางทำไม?”
“ทำไมงั้นรึ? ฮ่ะๆๆ พวกเจ้าศิษย์สำนักใหญ่นี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริง! วันนี้พวกข้าจะสอนให้รู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของโลกบำเพ็ญเพียรเองว่า ปลาใหญ่กินปลาเล็กมันเป็นยังไง!”
“สารเลว!!”
…
เสียงตวาดด่าทอและเสียงการต่อสู้ปะทะกันดังแว่วสะท้อนขึ้นมาจากเบื้องล่าง
เมื่อมองตามเสียงลงไป ก็พบกับอุโมงค์ถ้ำกว้างใหญ่ไพศาลที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง สองข้างทางเต็มไปด้วยปากถ้ำย่อยๆ เรียงราย แต่ละถ้ำล้วนมี ‘โคมไฟปราณ’ ชนิดพิเศษติดตั้งอยู่บนเพดานส่องแสงนวลตา ทำให้ภายในถ้ำสมบัติแห่งนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน
ในถ้ำย่อยทางซ้ายมือของเขาถ้ำหนึ่ง กำลังมีกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรตะลุมบอนกันอยู่อย่างชุลมุน
ระดับพลังแค่ขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น
สองคนในนั้นสวมชุดเครื่องแบบสำนักชัดเจน กำลังถูกพวกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่แต่งกายสะเปะสะปะถึงห้าคนรุมกินโต๊ะจนสะบักสะบอม
สายตาของจางอวิ๋นมองข้ามหัวพวกเขาไปอย่างไม่แยแส หยุดอยู่ที่มุมกำแพงถ้ำซึ่งถูกขุดเจาะเป็นรูขนาดเท่าฝ่ามือ ภายในนั้นมีก้อนหินทรงรีขนาดเท่ากำปั้นฝังแน่นอยู่ ที่สำคัญคือหินก้อนนั้นมีเนื้อหยกสีขาวนว
