ฉู่ฉีเหยียนสูดความหนาวเหน็บเข้าปอด
“ท่านหญิง!” หลี่หลินเห็นสีหน้าของเขา อารมณ์บนใบหน้าก็เปลี่ยนโดยฉับพลัน ก้มหน้ากลั้นหายใจ ไม่กล้าปากมากแม้แต่คำเดียว
ฉู่หลิงอวิ้นยืนอยู่บนบันไดตรงประตู ดวงหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยแสงโคมภายในเรือน สีหน้ายากจะคาดเดา แต่เสียงนั้นมีเพียงความเย็นชา ไร้ซึ่งเศษเสี้ยวความอบอุ่น
“เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับวังบูรพา” หลี่หลินไม่ตอบ ฉู่หลิงอวิ้นจึงก้าวเท้าเข้ามาใกล้อีก
บนหน้าของฉู่ฉีเหยียนมีความเคร่งเครียดอยู่หลายส่วน เดิมทีเขาไม่อยากให้กระทบอารมณ์ฉู่หลิงอวิ้น แต่ในเมื่อนางรู้แล้ว ถ้ายังปิดบังต่อไปเรื่องราวมีแต่จะกลับตาลปัตร
“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร” ฉู่ฉีเหยียนสูดหายใจลึก ล้มเลิกความคิดที่จะปกปิดนาง
หลี่หลินรู้ตัวว่าก่อเรื่องเข้าแล้วก็กระวนกระวายอย่างหนัก ได้แต่เปิดปากเล่าตามความจริง “ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากซื่อจื่อให้ตามสืบเรื่องนี้เป็นพิเศษ องค์ชายห้าแห่งโม่เป่ยไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ว่า…”
เขาเล่าไปก่อนจะชะงักด้วยความหวาดกลัว หางตาแอบชำเลืองมองสีหน้าของฉู่หลิงอวิ้น แล้วเอ่ยต่อว่า “เมื่อวานตอนเที่ยง ท่านหญิงสวินหยางผลุนผลันออกจากจวนไปที่หอยลนที อยู่ท
