ๆ พวกเขาก็ด้อยกว่าบิดามากเช่นกัน เกรงว่าจะทำให้สิทธิ์ทั้งสิบนี้สูญเปล่าอย่างไรก็ตาม เสียดายส่วนเสียดาย…สิ่งที่ถังผิงมั่วกังวลมากที่สุดในตอนนี้คือสิ่งที่บิดาเขาทำไว้ก่อนหน้านี้ มันคือต้นตอของความวุ่นวายในอาณาจักรจิ่วเหลียนทั้งปวงเหล่าผู้อาวุโสในปัจจุบันเองก็กังวลเช่นกัน ผู้อาวุโสใหญ่ผู้นั้นกล่าวอย่างจริงจัง “หากเป็นเช่นนั้นจริง เช่นนี้ก็ตึงมือแล้ว”
“เราถามเสวี่ยเอ๋อร์ได้หรือไม่” ผู้อาวุโสสามที่สวมชุดสีม่วงถามอย่างระมัดระวัง “บางทีเสวี่ยเอ๋อร์อาจรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้นำตระกูลเหิงทำในปีนั้น”ในปีนั้น ถังเหิงคิดเพ้อฝันและมีใจทะเยอทะยาน แต่เพราะไม่ได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโสทั้งสิบคนที่ดูแลตระกูล เขาจึงเลิกปรึกษาเหล่าผู้อาวุโสและทำทุกอย่างเพียงลำพังด้วยความโกรธไม่ใช่ว่าเหล่าผู้อาวุโสไม่เคยคิดที่จะปลดเขาออกจากตำแหน่งผู้นำตระกูล แต่อาณาจักรจิ่วเหลียนภายใต้การนำของถังเหิง โดดเด่นและรุ่งโรจน์กว่าที่ผู้นำรุ่นก่อนๆ เคยทำมาก เหล่าผู้อาวุโสจึงเลือกปิดตาข้างหนึ่งแล้วยอมจำนนแต่นับตั้งแต่นั้นเช่นเดียวกันที่ถังเหิงไม่แยแสความคิดของใครและดื้อรั้นสร้างอาณาจักรทั้งปวงขึ้นเอง เขาเสริมความแข็งแกร่งให้กับอาณาจักรจิ่วเหลียนด้วยอาณาจักรทั้งปวงที่เพิ่งกำเนิดใหม่ทั้งหมด ทำให้อาณาจักรจิ่วเหลียนกลายเป็นเขาพระสุเมรุที่ครั้งหนึ่งเขาอวดอ้างไว้อย่างเย่อหยิ่งท้ายที่สุดแล้ว ตามความเห็นของถังเหิงในขณะนั้
