ในขณะเดียวกัน ณ ทะเลสาบสือซ่าไห่“อ้ะเนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตื่นเพราะความเจิดจรัสของท่านแม่กำลังขยี้ดวงตา ต้าซือมิ่งก็ป้อนข้าวต้มที่ยังอุ่นอยู่ให้เด็กน้อยอ้าหง ่า…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อ้าปากด้วยสัญชาติญาณยังไม่ทันลืมตาก็กลืนข้าวลงไปแล้วจนในที่สุดเมื่อเขาปรับสายตาเข้ากับแสงได้และเห็นท่านแม่รูปงามตรงหน้ากำลังเปล่งประกาย เขาก็ร้อง ว้าว ทำเอาข้าวที่เพิ่งเข้าปากถูกคายออกมาและร่วงลงไปบนหลังมือของต้าซือมิ่งหรงอี้ “…”เขาเม้มปากเล็กน้อย อดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเขารักสะอาดเช่นนี้ภรรยาก็รักสะอาดเช่นกัน แต่ลูกกลับสกปรกเช่นนี้นะ“จวินโฮ่ว ข้าน้อยช่วยท่านเช็ดเอง” ซูซูที่รับรู้ได้ทันทีว่าต้าซือมิ่งรังเกียจรีบคว้าผ้ามาอย่างรวดเร็วด้วยกีบหน้าและเช็ดข้าวที่มีน ้าลายของนายน้อยผสมมาด้วยออกไป
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยจับมือของท่านพ่อเขาไว้แน่นชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นดีใจ “พ่อดู แม่ แม่…”“ใจเย็นๆ สำรวมหน่อย” ต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยไว้สั่งสอนเด็กน้อย แต่สายตาที่เขามองภรรยากลับเต็มด้วยความภาคภูมิ ชื่นชมและหลงใหล“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่สามารถสงบและสำรวมได้ เขากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่งจับไว้แน่น เขาคงร่วงลงไปในทะเลสาบสือซ่าไห่จากท้องฟ้าแล้วเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ปฐมราชินีสีสันเจิดจรัสนางกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน“ให้ตายเถอะ”ราชาแห่งความไร้ระเบียบถึงกับแสดงความหวาดกลัวเพราะ
