เขาจับเด็กน้อยที่อยู่บนบ่าเบาๆ “ลูก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงมองท่านแม่ตอบอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวว่า “อะ ไรหรือ”“ปล่อยดอกไม้” หรงอี้ที่มองภรรยาอยู่เช่นกัน เขารู้สึกได้ว่าภรรยากำลังจดจ่อแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จับศีรษะตนเองบอกว่า “ดอกไม้ของเป่า จับไม่ได้นี่”เด็กน้อยที่คิดว่าท่านพ่อให้ตนเองปล่อยดอกไม้ออกมาจับคนร้ายรู้สึกเศร้าเสียใจ เพราะว่าเมื่อครู่นี้ดอกไม้ของเขาจับคนร้ายไม่ได้ มีเพียงค้อนจิ๋วที่ตีคนร้ายได้ ดังนั้น… เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงพูดว่า“ใช้ค้อนเถอะ”“ไม่ใช้ค้อน ปล่อยดอกไม้ออกมา พ่อช่วยเจ้าเอง”“ก็ล่าย…”เด็กน้อยที่ถอนหายใจเหมือนกับไม่มีทางเลือก เขาก็เริ่มเรียกดอกไม้ของเขา “เจ้าดอกไม้เอ๋ย…”ฟริ้ง…
ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์รสหมาล่าที่บานสะพรั่งตอบสนองเด็กน้อยทุกครั้ง ทำให้เด็กน้อยเข้าใจผิด มันทำให้เขาคิดว่าดอกไม้จะออกมาเมื่อถูกเรียก แม้เหมือนกับว่าคิดเช่นนี้ก็ไม่ผิดอะไร แต่ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์รสหมาล่ามีจิตสำนึกของตนเองอย่างเห็นได้ชัด แม้เด็กน้อยไม่เรียกมันก็จะปกป้องเจ้านายด้วยสัญชาติญาณ และยังฟังคำสั่งของเยี่ยนอวี๋ทว่าครานี้… หรงอี้ไม่ได้ต้องการจะสั่งดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์รสหมาล่าเขาสอนเด็กน้อยว่า “ให้ดอกไม้บานสะพรั่งไปทั่วทุกๆ ที่ที่เจ้าได้ยิน”“หืม?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ค่อยเข้าใจ“หลับตา”“ขอรับ…”“คิด”“ขอรับ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หลับตาลงอย่างเชื่อฟัง เขาก็ได้ยินท่านพ่อเขาพูดว่า “ฟัง ฟังว่าน้องจวิ
