ร็จ เจ้าเหมียวสีขาวก็ร้องอุทานไม่หยุดแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันกำลังร้องอะไรในขณะเดียวกัน…
เหตุการณ์อันน่าตื่นเต้นได้เกิดขึ้นแล้วอุแว้จิ่วอิงหรือปู่จิ่วที่เงียบมานานปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันมันที่เหมือนกับมุดออกมาจากความว่างเปล่ากัดราชาแห่งความไร้ระเบียบที่ ‘เต็มไปด้วยบาดแผล’ ไว้ในครานี้ไม่เพียงเท่านี้…จิ่วอิงยังกัดหนวดหลายเส้นของราชาแห่งความไร้ระเบียบไว้อย่างรวดเร็วเพียงแค่พริบตาเดียวแซ่ดแซ่ด…ราชาแห่งความไร้ระเบียบถูกกัดกลายเป็นคนหัวโล้นศีรษะทั้งเก้าของจิ่วอิงกัดกราชากหนวดที่เหลือของเขาหมดเกลี้ยง“โอ๊ย”ราชาแห่งความไร้ระเบียบรู้สึกเจ็บปวด แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว
ที่สำคัญเป็นเพราะจิ่วอิงโจมตีได้ถูกเวลา ราชาแห่งความไร้ระเบียบยังไม่ทันตื่นจากอาการหวาดกลัวก็ต้องมาเผชิญกับ ‘การลอบโจมตี’ อันบ้าบิ่นของจิ่วอิงที่น่าเคียดแค้นคือจิ่วอิงซุ่มโจมตีเสร็จก็หนีทันที มันหนีกลับไปทางสองพ่อลูกหรงอี้ครานี้เอง…“ให้ตายเถอะ”“บัดซบ”“ข้าจะฆ่าเจ้า”ราชาแห่งความไร้ระเบียบหัวโล้นพุ่งใส่จิ่วอิงทันที ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านพลังทำลายล้าง และโจมตีจิ่วอิงจอมโจรฉวยโอกาสไร้ยางอายน่าเสียดายที่เสี่ยวซูซูปรากฏขึ้นข้างล่างจิ่วอิง มันพาจิ่วอิงทะยานไปหาสองพ่อลูกอย่างรวดเร็วราชาแห่งความไร้ระเบียบที่ถูกลอบทำร้ายพุ่งขึ้นมาอย่างคลุ้มคลั่ง ทว่า… หรงอี้ที่ไม่ได้แสดงพลังใดๆ ออกมา เขาอุ้มเด็กน้อยขวางหน้าราชาแห่งความไร้ระเบียบไว้“บัดซบ”
ร
