ห่เล่า”“ชู่ หุบปาก อย่าพูดมาก ปฐมราชินีนำทวยเทพมาช่วยพวกเราอยู่นี่ไง…”เหล่ามารที่ไม่ค่อยมีสมอง สักแต่พูดเหล่านี้ล้วนงุนงง คิดไม่ถึงเลยว่าอันที่จริงจักรพรรดิมารของพวกเขาบรรลุถึงระดับเช่นนี้แล้วทุกๆ การกระทำล้วนสามารถทำลายจักรวาลได้
มารดามันเถอะ หากไม่ใช่ปฐมราชินีเยี่ยนทำให้จักรพรรดิอยู่ในโอวาทได้ จักรพรรดิมารคงทำลายสวรรค์เก้าชั้นฟ้าไปนานแล้วบัดซบ แค่คิดได้เช่นนี้ เหมือนกับว่าเหล่ามารจะมีชีวิตที่สง่างามกว่านี้ได้ ไม่ต้องอาศัยในทะเลสาบสือซ่าไห่อย่างเดียว?โอ้ ไม่คิดเช่นนี้ไม่ได้ปฐมราชินีเยี่ยนถือว่าดีมากแล้ว ตอนนี้เทียนตี้พวกเขากำลังช่วยเผ่ามารต่อต้านศัตรูอยู่แต่พวกเขากลับกำลังคิดจะทำลายสวรรค์เก้าชั้นฟ้า นี่มันช่างไร้หัวจิตหัวใจยิ่งกว่ามาร ต้องหยุดคิดเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจจริงๆเหล่ามารที่มีใจอำมหิตจริงๆ พยายามข่มความคิดชั่วร้ายในใจไว้ในขณะเดียวกัน…“พี่เป่า”ลูกเจี๊ยบที่ในที่สุดก็ตั้งสติได้ มันรีบคว้าเสื้อของเด็กน้อยไว้ด้วยตัวที่สั่นเทาเจ้าเหมียวสีขาวเองก็ตักเจ้าลูกเจี๊ยบให้เด็กน้อยดู และยังร้อง‘เหมียวๆ ๆ ’ ไม่หยุดราวกับกำลังมอบสมบัติให้
เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับใบหน้าน้อยๆ ของตนไว้ครุ่นคิดพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ไป๋ปกป้อง จิ๊บจิ๊บ เก่ง”“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวยิ้มตาหยี และยังเลียเจ้าลูกเจี๊ยบสองสามทีก่อนจะถามว่า “เหมียวๆ ?” เช่นนั้นเหมียวกินลูกเจี๊ยบได้หรือยังเหมียวลูกเจี๊ยบสีเหลืองที่ไม่รู้ว่
