าเจ้าเหมียวสีขาวอยากจะกินตนเอง มันยังขอบคุณเจ้าเหมียวหลังจากที่เด็กน้อยพูดเสร็จ “ขอบคุณพี่ไป๋”เจ้าเหมียวสีขาวส่งเสียง ‘เหมียว’ ช้าๆ เป็นคำถาม…เยี่ยนเสี่ยวเป่ารับลูกเจี๊ยบสีเหลืองไป ฝ่ายหลังยังรู้สึกหวาดกลัวมันรีบมุดเข้าไปในอ้อมอกของเด็กน้อยทันที แม้แต่ศีรษะก็ไม่กล้ายื่นออกมาเจ้าเหมียวสีขขาวใช้อุ้งมือจับใบหน้า “เหมียวๆ ๆ …” นี่จะให้กินอย่างไรอีกเล่า นี่ก็กินไม่ได้แล้วสิเหมียว“ไป๋ เก่ง” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อุ้มเจ้าเหมียวสีขาวไปก็ชมเจ้าเหมียวสีขาวเจ้าเหมียวสีขาวลูบหนวดอย่างเสียดาย มันยอมล้มเลิกความคิดที่จะกินเจ้าลูกเจี๊ยบ ในที่สุดมันก็ดูออกว่า ลูกเจี๊ยบตัวนี้อยู่ฝ่ายเดียวกัน กินไม่ได้ ไม่ได้กินสินะเหมียว…น่าเสียดายจริงๆ นี่คือของบำรุงที่ดีที่สุดที่มันเคยพบเจอเลย
เจ้าเหมียวสีขาวที่นึกเสียดายในที่สุดทำได้เพียงเลียเจ้าตัวน้อยต่อไปเพื่อแก้หิว…“ฮี่…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกเลียจนรู้สึกจั๊กจี้จึงหันไปถูไถท่านพ่อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ในที่สุดก็ถูกบีบแก้มอวบอ้วนไว้อย่างรังเกียจท่านพ่อเขาเช็ดไม่หยุดม้าเฉิงหวงที่อยู่นิ่งๆ มาตลอดก็เข้าใกล้อย่างระมัดระวัง “จวินโฮ่วให้ข้าน้อยอุ้มนายน้อยดีหรือไม่” รู้สึกเหมือนกับว่าจวินโฮ่วจะไม่ค่อยชอบนายน้อย นายน้อยคงไม่ถูกบีบตายหรอกนะเนื่องจากพลังการทำลายล้างที่ต้าซือมิ่งแสดงออกมาเมื่อครู่นี้เฉิงหวงมีเหตุผลที่จะกังวล อีกทั้งยังเสนอตัวอย่างกล้าหาญ ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเ
