าย”เพียะๆ ๆ ๆ“บอกให้เจ้าแปลงกายไง…”การตบหน้าอย่างโมโหฉบับเยี่ยนอวี๋ไม่ได้หยุดลงเพราะราชาแห่งความไร้ระเบียบห้ามเลย กลับกันนางตบแรงขึ้นกว่าเดิม ทำเอาเหล่ามารที่ดูอยู่ข้างล่างตะลึงงัน“บัดซบ นี่คือปฐมราชินีเยี่ยนหรือ”
“ดุร้ายจริงๆ มิน่าหลังจากจักรพรรดิมารแต่งงานแล้วจึงเป็นเด็กดีเช่นนี้ ถึงกับไม่กล้ากลับแดนมืด”“ยักษ์เผ่ามารของเราก็สู้ไม่ได้…”เหล่ายักษ์ในเผ่ามารพยักหน้าด้วยความอับอาย รู้สึกว่าชื่อยักษ์ของพวกนางควรเปลี่ยนเจ้าของ พวกนางไม่คู่ควร ปฐมราชินีเยี่ยนถึงจะเป็นความดุร้ายที่แท้จริงแม้แต่เซ่าเฮ่าก็แตะหน้าผากของเขาด้วยความอับอายจนเหงื่อตก “ไม่ได้เห็นภาพนายท่านที่แสดงความแข็งกร้าวเช่นนี้มานานแล้ว”“…ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง” ตี้เซินที่ไม่รู้ว่า ‘มุด’ ออกมาตั้งแต่เมื่อใดเอ่ยขึ้นว่า “ปฐมราชินีเป็นเช่นนี้มาตลอดมิใช่หรือ” เขาเองก็เคยเป็นคนที่ถูกจัดการคนนั้นเช่นกัน…เทียนตี้ที่รู้สึกเจ็บก้นพยักหน้าด้วยสัญชาติญาณ แม้เขาเองก็ไม่ได้ถูกตีเช่นนี้มานานแล้ว แต่ความรู้สึกเจ็บที่ถูกอาจารย์ตีในความทรงจำจู่ๆ ก็ชัดเจนขึ้นมาทว่า… จิ่วอิงกลับร้องเสียงแหลมว่า “อย่ายืนนิ่งอยู่ รีบมาช่วยสิ”ที่แท้ลูกเจี๊ยบและเจ้าเหมียวสีขาวที่ถูกราชาแห่งความไร้ระเบียบจับในครานี้ยังถูกเขาจับไว้ในฝ่ามือ แม้แขนของเขาจะถูกสับไปแล้วแต่ฝ่ามือของเขายังคงมี ‘สติ’ มันกำลังพยายามกลับคืนสู่ร่างเดิม
หากไม่ใช่เพราะจิ่วอิงตั้งสติได้เร็ว มันฉวยโ
