เด็กน้อยเอามือที่ปิดหูน้อยๆ ของตนออกเพราะไม่รู้สึกหนวกหูแล้ว แต่กลับเหม่อมองแสงหลากสีสดใสตรงหน้า “อ้ะ?”เพลิงเมฆและแสงหลากสีทั่วท้องฟ้าที่ยังไม่หายไปเข้าเกณฑ์ความงามของเด็กน้อย ทำเอาเขาอ้าปากค้าง น ้าลายเกือบจะไหลออกมา หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อเขาช่วยปิดปาก น ้าลายเขาคงไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว…ส่วนราชาแห่งความไร้ระเบียบที่อยู่ในสภาพไม่ต่างจากเด็กน้อยก็เอ่ยด้วยความสงสัยว่า “เจ้าทำได้อย่างไร”“เหตุใดจึงทำไม่ได้?” เยี่ยนอวี๋ย้อนถามในขณะเดียวกัน…เหล่าขุนเขาและท้องทะเลที่ยืนอยู่ทั่วทุกมุมก็มองมาทางนี้แล้วพวกเขามองเยี่ยนอวี๋ด้วยสายตาเคารพนับถือพูดความจริง แม้พวกมันจะออกมาช่วย แต่อันที่จริงพวกมันยังไม่ค่อยรู้ความสามารถใหม่ของตนเอง พวกมันเพียงแค่ปลดปล่อยพลังใหม่ที่นายท่านมอบให้ออกมาด้วยสัญชาติญาณดังนั้นผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงแล้วคือนายท่านของพวกมัน นายท่านที่ทำได้ทุกอย่าง
ดังนั้น… เหล่าขุนเขาและท้องทะเลในครานี้ล้วนคุกเข่ากราบลงและตะโกนด้วยความเคารพว่า “นายท่าน”“นายท่าน” จิ่วเฟิ่ง ม้าเฉิงหวง และเสี่ยวซูซูก็คุกเข่ากราบข้างหน้าเยี่ยนอวี๋และหมอบอยู่ข้างๆ เท้าของนางและในขณะที่เสียงคำว่า ‘นายท่าน’ นี้ดังประสานกันจนเกิดปฏิกิริยาสะท้อนร่วม สวรรค์เก้าชั้นฟ้าและสามอาณาจักรสะเทือนแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา ราวกับว่าเยี่ยนอวี๋สถิตลงทั่วทุกแห่งของสวรรค์เก้าชั้นฟ้าปรากฎการณ์เช่นนี้ทำให้ราชาแห่งความไร้ระเบียบร้อนรนกว่
