ดขึ้นเห็นได้ชัดว่า ‘มัน’ ที่รู้ลูกไม้ของเทียนตี้เอ่ยขึ้นว่า “ข้าคือสิ่งดำรงที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในจักรวาลแห่งนี้ เก่าแก่กว่าที่พวกเจ้าคิดไว้มาก
ตั้งแต่ก่อนจะมีอวิ๋นเหลียน ข้าได้เห็นการล้มหายตายจากของสิ่งมีชีวิตในแต่ละยุคนับไม่ถ้วน แน่นอนว่า ข้าเองก็ได้เห็นการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตในแต่ละยุคนับไม่ถ้วน รวมถึงการกำเนิดของผู้สร้างแต่ละยุคมากมายทว่า ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดาหรือว่าจะเป็นผู้สร้างโลกล้วนหนีความตายไม่ได้ โลกไม่ได้เป็นนิรันดร์ สิ่งต่างๆ ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป สุดท้ายแล้วพวกเจ้าก็ต้องตาย เหตุใดจึงต้องดิ้นรนต่อสู้ นี่คือชะตากรรมของพวกเจ้า”“เหลวไหล” คำพูดนี้…ไม่ใช่เทียนตี้เป็นคนด่า แม้เขาอยากจะด่าเช่นนี้จริงๆ ก็ตาม แต่คืออาจารย์ของเขา… เยี่ยนอวี๋ชิงด่าก่อนเยี่ยนอวี๋ที่นานๆ ทีจะพูดคำหยาบคาย นางเผยสีหน้าโมโห มองแมงกะพรุนตรงหน้า “หากไม่มีเจ้า ย่อมไม่มีการสิ้นสลาย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะฝีมือของเจ้า”“โง่เขลา” แมงกะพรุนทำลายโลกที่เคลื่อนไหวตัวช้าๆ ไม่ได้ดิ้นรนออกจากการพันธนาการของจิ่วอิง หรือบางทีมันไม่เห็นการ ‘จับตัว’ ของจิ่วอิงอยู่ในสายตาด้วยซ ้าในความเป็นจริง มันก็ไม่สนใจจริงๆ…มันพูดขึ้นว่า “สิ่งมีชีวิตทั้งจักรวาลย่อมมีค่าคงที่ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ผู้ฝึกฌานเลื่อนขั้นและเกิดขึ้นอย่างไร้ขอบเขต เมื่อพลังชีวิต
หมดลง การเสื่อมถอย ล่มสลาย หายสาบสูญของผู้ฝึกฌานเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได
