เจ้าตัวน้อยที่ศีรษะโชกไปด้วยเหงื่อส่งเสียงเอะอะโวยวาย “พ่อ!พ่อ! สมุนข้า แย่แล้ว!”เสียงเรียกหน่อมแน้มที่มีพลังเต็มเปี่ยมก็ ‘ปลุก’ ต้าซือมิ่งได้จริงๆทว่าเยี่ยนอวี๋ในครานี้ เพิ่งเห็นกระบวนการพังทลายของยุคคุนหลุนจนจบ! แต่นางกลับไม่เห็นผู้บงการ เห็นเพียงสิ่งมีชีวิต ดวงดาวและสสารทุกอย่างในยุคคุนหลุนถูกทำลายไปอย่างไรยุคคุนหลุนทั้งยุคตกสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์ เยี่ยนอวี๋ไม่เห็นอะไรอีก… นอกจากนี้ นางรู้สึกได้ว่าภาพที่ปรากฎในม่านตาค่อยๆเลือนหาย ทำให้นางอดส่งโทรจิตไม่ได้ว่า “กลับไปเถอะ ไม่ดูแล้ว!สามี เก็บดวงตาของเจ้ากลับไป ไม่ดูแล้ว”“ช้าก่อน” หรงอี้ที่ยังไม่เห็นผู้บงการเช่นกัน กลับปรับการมองเห็นจนถึงจุดที่แสงสุดท้ายหายไปเยี่ยนอวี๋ ‘มอง’ ตามไป…ทว่าเด็กน้อยในครานี้กำลังกอดท่านพ่อเขาและปล่อยโฮแล้ว“พ่อ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นดวงตาของท่านพ่อกำลังหลั่งเลือดจะไม่ร้องไห้ได้อย่างไร ย่อมเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงได้ยินเสียงของเด็กน้อย จิตเหนือสำนึกของนางจึงถอยกลับไปทว่าจนถึงที่สุด สายตาของนางยังคงมองไปยังความมืดมิด ดูเหมือนว่ามีวังวนซ่อนอยู่ในขณะเดียวกัน เด็กน้อยที่ร้องไห้พลางยังคร ่าครวญว่า “เป่าแค่นอนไปครู่เดียว พ่อก็ ก็แย่อีกแล้ว! พ่อ! แม่! แงงงง…”เยี่ยนอวี๋ที่ลืมตาขึ้นในทันที นางรีบโอบเด็กน้อยที่ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุดเข้ามา “ไม่ร้องๆ เสี่ยวเป่าไม่ร้อง แม่อยู่นี่”“แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เส
