ียใจกอดท่านแม่เขาไว้แน่น “พ่อ… อีกแล้ว”เด็กน้อยที่จะชี้ไปที่ท่านพ่อพบว่าท่านพ่อเขาก็ตื่นแล้ว เขาจึงชะงักงันผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้าตัวน้อยก็ปีนออกมาจากอ้อมอกของท่านแม่นางและโถมใส่ท่านพ่อของเขา “พ่อหายแล้ว?”ต้าซือมิ่งที่หางตายังมีเลือดหยดหนึ่ง สีหน้าขาวซีดเล็กน้อย แต่ดวงตาทั้งคู่ฟื้นคืนกลับไปเป็นสีม่วงที่เจ้าตัวน้อยคุ้นเคยที่สุดแล้ว ทำเอาเด็กน้อยที่เห็นดังนั้นอดขยี้ตาหลายครั้งไม่ได้ มองท่านพ่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อยืนยัน
เยี่ยนอวี๋เช็ดเลือดให้สามี พูดด้วยน ้าเสียงเป็นกังวลว่า “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”“ยังดี” ต้าซือมิ่งที่ลูบเด็กน้อยเบาๆ ในขณะที่คลายความไม่สบายในดวงตาเสร็จแล้วก็ไม่ลืมเสียงเอะอะที่ได้ยินตอนแรก เขากำลังถามขึ้นว่า “เมื่อครู่นี้เสี่ยวเป่าบอกว่าใครแย่แล้ว”“อ๋อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่นึกขึ้นได้รีบพูดว่า “ลูกสมุน ของข้า! เฟิงเฟิง!”เยี่ยนอวี๋ชะงัก “หลิวเฟิง?”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรนอีกครั้ง “ถูกข้าวๆ กิน!”ประโยคนี้ ‘เข้าใจ’ ยาก อย่างน้อยเยี่ยนอวี๋ก็ยังไม่เข้าใจทว่าต้าซือมิ่งอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้ว “เจ้าลองคิดถึงภาพที่เจ้าเห็นเมื่อครู่นี้ดู พ่อจะดูเอง”“ขอรับ!” เจ้าตัวน้อยหลับตาลงและใช้ความคิดอย่างตั้งใจต้าซือมิ่งยกมือขึ้นแปะลงบนศีรษะสีเขียวของเด็กน้อยจากนั้นภาพที่อินหลิวเฟิงถูกสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาขนาดใหญ่กลืนกินก็เข้าไปในอนุสติของต้าซือมิ่ง เขาลืมตาขึ้นทันที “โยวตูเกิดเรื่องแล
