แหลมคมชิ้ว!ใยแมงมุงที่เดิมทีฉีกขอบปากของสัตว์ประหลาดยักษ์รูปร่มไว้เปลี่ยนเป้าหมายไปจับเอ้อร์เหมา! พยายามดึงเขากลับไป“โง่เขลา! มาด้วยกันเสียเถอะ!” สัตว์ประหลาดยักษ์ที่ส่งเสียงคำรามแผ่ซ่านพลังกลืนกินที่แข็งแกร่งกว่าเดิมออกมา และดึงจูจูไปแล้วจริงๆ ด้วยในขณะเดียวกัน! อีกเพียงพริบตาเอ้อร์เหมาและจูจูก็จะถูกกลืนเข้าไปในร่มแล้วทำให้นักดาบอาวุโสที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้หัวใจหยุดเต้น ในหัวของพวกเขามีเพียงคำว่า “จบกัน!”นอกจากเขาที่คิดเช่นนี้แล้ว… เอ้อร์เหมาเองก็คิดว่าจบแล้ว เขาไม่ได้ขัดขืนอีก คิดเพียงว่าจะได้ไปเจอกับนายน้อยของตนแล้ว ถือว่าตายในหน้าที่ทว่า…
“อ้ะเนะ!”เสียงหน่อมแน้มของเด็กน้อยกลับดังขึ้นในครานี้!ตุบ!เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ใช้ค้อนจิ๋วทุบสัตว์ประหลาดยักษ์ทันทีย่อมทำให้สัตว์ประหลาดยักษ์ชะงักไปอย่างไม่ต้องสงสัย!ฟริ้งๆ!ดอกไม้สีม่วงที่บานออกอย่างรวดเร็วก็กลืนกินสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ถูกทุบจนสลบไสลไปพร้อมกันใช่แล้วถูกกลืนลงไปแล้วแม้สัตว์ประหลาดยักษ์จะมีขนาดใหญ่มากก็ตาม แต่ดอกไม้ก็บานใหญ่ไม่แพ้กัน มันกลืนกินสัตว์ประหลาดยักษ์ในคำเดียวเกือบจะกินจูจูและเอ้อร์เหมาไปด้วยเอ้อร์เหมาที่เกือบจะได้เจอชีวิตหลังความตายตะลึงงัน ก่อนจะรีบเตือนว่า “ท่านเสี่ยวเป่าช้าก่อน! เจ้าสัตว์ประหลาดนี่กินนายน้อยไปด้วย ให้มันคายออกมาก่อนนะขอรับ!”“โอ้ ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้อ่อนโยนรีบพูดกับดอกไม้ของเขาทันทีว่า “คาย คายเฟ
