ิงเฟิง!”
“อึก” ดอกไม้ยักษ์ไร้เทียมทานที่ส่งเสียงกลืนออกมา มันไม่ตอบสนองใดๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนใจ “ลูกสมุน! ของเป่า… คาย…”“ตายแล้ว นายน้อยคงถูกย่อยสลายไปแล้ว” เอ้อร์เหมาร้องไห้จูจูมองไปที่เยี่ยนอวี๋ และยังส่งเสียง “กูรู” ออกมา เหมือนกับกำลังโทษตัวเองและรู้สึกเสียใจทว่า…ฟริ้ง…ดอกไม้ยักษ์ที่บานออกอีกครั้งก็คายอินหลิวเฟิงออกมา! เขาที่อยู่ในร่างวิหคทมิฬถูก ‘คาย’ ออกมาแล้ว“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าบินไปหาอย่างดีใจ!เอ้อร์เหมากลายร่างเป็นมนุษย์และหายตัวไปทางดอกไม้ยักษ์จากนั้นทั้งสองก็พบว่า วิหคทมิฬตัวนี้มีอาการไม่ค่อยดีนัก พลังชีวิตอ่อนแอมาก!“ตาย?”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กระพริบตาสองสามทีอดพูดไม่ได้ว่า “เหมือนจะใช่”ขณะที่พูด… เอ้อร์เหมาน ้าตาไหลอีกครั้ง เขาเสียใจมาก“ข้าน้อยจะบอกท่านอ๋องอย่างไรเล่า! จะให้คนหัวขาวส่งคนหัวดำได้อย่างไร”เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้สนใจเอ้อร์เหมา เขาคลานไปข้างหน้าอินหลิวเฟิง ยื่นมือไปจับดวงตาของฝ่ายหลัง “ตื่นสิตื่น! เจ้าลูกสมุน ตื่นสิ!”“ท่านเสี่ยวเป่า อย่าเสียแรงเลย นายน้อยถูกกลืนไปนานแล้ว คงช่วยไม่ได้แล้ว” เอ้อร์เหมาเช็ดน ้าตา เสียใจสุดขีดจูจูที่อยู่ทางนั้นเห็นเขาร้องไห้จนอยากจะร้องไห้ตาม เยี่ยนอวี๋กลับลูบศีรษะของจูจู “อย่าฟังเอ้อร์เหมาพูดเหลวไหล หลิวเฟิงยังไม่ตาย”จูจูเงยหน้าอย่างดีใจ “กูรู!”“จริง” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า เพิ่งเห็นว่าวิญญาณผนึกตนนี้ยิ่งคล้ายตัวเองเข้าไปทุกวันแล้ว
