เจ้าเหมียวสีขาวที่ยังคงอุ้มเจ้าลูกเจี๊ยบรู้สึกอยากรู้อยากเห็น‘ลูกอ๊อด’ ที่จู่ๆ เจาะเข้ามาเหล่านี้แต่ทันทีหลังจากนั้น… มันก็โมโห เพราะว่าสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาลักษณะคล้ายร่มคันน้อยต่างกระโจนเข้าใส่ลูกไก่สีเหลือง เห็นได้ชัดว่าจะกลืนกินมัน“เหมียว”เจ้าเหมียวสีขาวตะปบ ‘ลูกอ๊อดตัวน้อย’ เหล่านี้เข้าไปในปากทีละตัวทันที และยังร้อง “เหมียวๆๆ” ไม่หยุดอย่างโมโหหากมีคนฟังภาษาแมวรู้เรื่อง ย่อมต้องรู้ว่ามันกำลังด่ากราดตัวบ้าอะไรนี่เหมียว ลูกเจี๊ยบที่แม้แต่ข้ายังกินไม่ได้ พวกเจ้ายังกล้าคิดจะมาแย่งกินรึ ฝันไปเถอะเหมียวผ่านไปเพียงไม่นาน… สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาลักษณะคล้ายร่มคันเล็กที่ทะลักเข้ามาถูกเจ้าเหมียวสีขาวกลืนกินหมดเกลี้ยง ไม่มีวิญญาณตนไหนหลุดลอยไปได้เลย“เมี๊ยว”เจ้าเหมียวสีขาวที่ยังคงโกรธกริ้ว มันยังมองไปรอบทิศอย่างโมโหดวงตาสีเขียวสดใสคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความโกรธและดุร้าย
ทว่าสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาลักษณะคล้ายร่มคันน้อยกลับไม่ได้เข้ามาอีก เพราะว่าเซ่าเฮ่ารู้ช่องโหว่แล้ว ตอนที่เขากำจัดของเหลวที่กัดกร่อนอย่างรวดเร็วก็พบว่าเมือกเหล่านี้มีพลังชีวิต“ให้ตายเถอะ” เซ่าเฮ่ามองรากของไข่ใบยักษ์ใบนี้ รู้ว่าไม่ได้การแล้ว เขาจึงแผ่ซ่านแสงศักดิ์สิทธิ์ชั้นหนึ่งออกมาปกคลุมรากทุกๆ รากที่อยู่เหนือพื้นดินและใต้พื้นดินในขณะเดียวกัน…กรูกรูๆ…สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาที่ถูกเมือกพ่นใส่ พวกมันก็เหมือนกับนักรบที่ถูกฉีดเลือดไก่ ต่างพากันเ
