“เหมียว”เจ้าเหมียวสีขาวที่ตกใจส่งเสียงร้องตกลงไปในไข่มันตกลงไปใน ‘ไข่ลูกเจี๊ยบ’ ที่ตัวมันเองทำแตกเยี่ยนอวี๋ไม่ทันคว้ามันไว้… มันก็ตกลงไปแล้ว“เมี๊ยว…”เสียงร้องโหยหวนนั้นน่าสังเวชทีเดียวเยี่ยนอวี๋ก็… ก็ตะลึงงัน…“ทำอย่างไรดี” เทียนตี้ถามสีหน้าของพิกซีน้อยที่ไม่ค่อยสู้ดีอยู่แล้วยิ่งย ่าแย่กว่าเดิม ทว่ามันก็มองไปที่ต้าซือมิ่งด้วยสัญชาติญาณทว่า… ต้าซือมิ่งยังไม่จำเป็นต้องทำอะไร ‘ไข่ลูกเจี๊ยบ’ กำลังรักษาตนเองแล้วจากนั้น… ภายใต้สายตาของทุกคน ไข่ลูกยักษ์ก็รักษาตนเองจนหายได้อย่างมหัศจรรย์และปิดผนึกเจ้าเหมียวสีขาวไว้ข้างในแล้ว…
เยี่ยนอวี๋ตบสามีนางเบาๆ “เสี่ยวไป๋ทำอย่างไร ต้องจับออกมาหรือไม่”“จับอย่างไรเล่า” ต้าซือมิ่งที่ไม่รู้จะทำอย่างไร เขาเองก็อยากจับออกมา และยังอยากถามเจ้าเหมียวตัวนี้ว่าเรื่องส่งจดหมายเป็นอย่างไรแล้ว แม้ว่าจะเพิ่งผ่านไปเพียงไม่นาน รู้ว่าคงจะไม่สำเร็จทว่า… ต้าซือมิ่งที่บีบระหว่างคิ้วเบาๆ กล่าวว่า “การเลื่อนขั้นของลูกเจี๊ยบไม่ได้ถูกขัดขวาง เสี่ยวไป๋ตัวเล็ก บริเวณที่แตกก็ไม่ได้ใหญ่มันสามารถรักษาตนเองได้”“เช่นนั้นก็ดี” พิกซีน้อยกระพือปีกลวดลายหลากสีของมันอย่างรู้สึกโล่งอก ส่วนเสี่ยวไป๋จะเป็นอย่างไร ตอนนี้มันไม่สนใจ เพราะว่ามันไม่รู้จักเสี่ยวไป๋นั่นแต่ว่า… ต้าซือมิ่งยังพูดว่า “กลัวก็แต่เสี่ยวไป๋จะเห็นลูกเจี๊ยบเป็นของกิน”พิกซีน้อย “…”ดังนั้นสถานการณ์ของจักรพรรดิมารน้อยยังคงอันตร
