ไว้แต่เทียนตี้อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “แต่งานสมรสของอาจารย์และอาจารย์พ่อจะจัดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า จดหมายเชิญส่งออกไปหมดแล้ว”
“ตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดข้าจึงไม่รู้เลย” เยี่ยนอวี๋บอกว่านางไม่รู้เลยจริงๆเทียนตี้พูดขึ้นว่า “เดิมเรื่องนี้ก็เตรียมไว้อย่างเหมาะสมแล้ว อีกอย่างหนึ่งวันของโลกสวรรค์เท่ากับหนึ่งปีของโลกมนุษย์ มีเวลาเพียงพอให้ท่านลุงเยี่ยนพาญาติพี่น้องในโลกมนุษย์มาร่วมงาน”เยี่ยนอวี๋ “…”แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเร็วเช่นนี้หรือไม่มิหนำซ ้าเรื่องใหญ่เช่นนี้ ไม่ควรจะปรึกษากับนางก่อนค่อยตกลงหรือถึงอย่างไรนี่ก็เป็นงานสมรสที่นางชดเชยให้สามีนะ ตอนนี้นางกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย นี่มันไม่จริงใจเกินไปหน่อยหรือไม่เมื่อคิดได้เช่นนี้…เยี่ยนอวี๋มองสามีอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย อยากจะบอกว่าข้าไม่ได้ดีแต่พูด สั่งคนอื่นทำ แต่เรื่องเหล่านี้ลูกน้องจัดการได้ดีเกินไปแล้วพวกเขาตระเตรียมไว้ให้นางเรียบร้อยหารู้ไม่ว่า…ต้าซือมิ่งรู้เรื่องนี้นานแล้ว แม้แต่คำเชิญก็ได้รับแล้ว
มิหนำซ ้าครานี้ต้าซือมิ่งยังพูดว่า “หากไม่มีอุบัติเหตุอะไรลูกเจี๊ยบน่าจะฟักออกมาภายในวันสองวันนี้ได้”“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นอาจารย์ท่านและอาจารย์พ่ออยู่ทะเลสาบสือซ่าไห่ ข้าขอกลับตำหนักสวรรค์ก่อน” เทียนตี้ที่วางใจลงบอกว่าตนเองยุ่งมาก ต้องกลับไปแล้วแต่เยี่ยนอวี๋เรียกเขาไว้ “ช้าก่อน ข้าตกลงท่านพ่อและท่านแม่ว่าจะกลับไปกินข้าวพร้อมพวกท่าน เจ้าอยู่ที่นี่คอยส
