ทอดสายเลือดของเขา รีบเมาสลบไป น่าเสียดายที่ท่านเสี่ยวเป่าไม่ได้เป็นไปตามที่เขาหวัง เด็กน้อยยังเล่นต่อไป “ฮี่ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร… เป่าเก่ง”ต้าซือมิ่งจึงทำได้เพียงลงมือด้วยตัวเอง “ถอดเสื้อคลุมออกและไปนอน”
“ไม่ง่วง…” ท่านเสี่ยวเป่าบอกว่า “เป่าไม่ง่วง…”ทว่าต้าซือมิ่งพูดว่า “เช่นนั้นท่านพ่อและท่านแม่เจ้าจะนอนสักงีบเจ้าจะนอนหรือจะออกไปเล่นเอง”“นอน” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นด้วยทันที จากนั้นนอกจากจะนอนลงไปเองแล้ว ยังใช้มืออวบอ้วนทั้งสองข้างตบสองข้างเบาๆ พูดว่า “พ่อนอน แม่นอน…”จากนั้น… พวกเขาทำได้เพียงนอนลงไปพร้อมกันทั้งสามคนแต่ฟ้ายังไม่มืด… ต้าซือมิ่งเองก็ไม่รีบจึงยังมีอารมณ์โอบสองแม่ลูกไว้ในอ้อมอก “นอนเถอะ”“นอน” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบทันทีเยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจอดยิ้มไม่ได้และยังจูบคอของสามีทีหนึ่งต้าซือมิ่งจึงต้องกอดนางไว้ “อย่าซุกซน”เยี่ยนอวี๋ที่ยังดึงดันกัดอีกทีหนึ่งหัวเราะเสียงใสราวกับระฆังเงินต้าซือมิ่งพลิกตัวขึ้นมาคร่อมสองแม่ลูกไว้ทันที ดวงตาสีดำขลับลุ่มลึกไร้ขอบเขตคู่นั้นมองภรรยา เจ้า ‘ปลา’ ตัวน้อยที่เย้ายวน“ฮ่า” เสี่ยวเป่ายิ่งสนุกสนาน
เยี่ยนอวี๋หยุดหัวเราะและยังตบหลังของเด็กน้อยเบาๆ แต่เมื่อนางมองดวงตาของต้าซือมิ่ง ยังคงมีรอยยิ้มที่มิอาจปกปิดไว้ได้ มันปรากฏให้เห็นจากข้างในเหมือนกับ… ความสุขที่เอ่อล้นเต็มหัวใจของนางในบัดนี้ มันเอ่อล้นออกมาจากข้างในต้าซือมิ่งที่เห็นดังนั้นอดอปราชิดหน้าหานา
