ณ์แบบให้สามีแล้ว“อ้ะเนะ” เจ้าตัวน้อยที่ดีใจเป็นพิเศษเมื่อเห็นท่านแม่นางมองมาเขาก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนไปหาท่านแม่อย่างดีอกดีใจในอ้อมแขนของท่านพ่อเขา“ฮ่าๆๆ…” เสียงหัวเราะมีความสุขดังก้องไปทั่วห้องโถงอินหลิวเฟิงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเสี่ยวเป่ารีบพาท่านพ่อท่านแม่เข้าเรือนหอสิ”“ไป เรือนหอ ไป” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดตามด้วยเสียงหน่อมแน้มอย่างมีความสุขเสียงหัวเราะในห้องโถงดังกว่าเดิม “ฮ่าๆๆๆ…”ต้าซือมิ่งที่หยิกเด็กน้อยเบาๆ กำลังครุ่นคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ถึงเวลาง่วงนอนแล้วมิใช่หรือ กินไปมากมายเช่นนี้และยังเล่นมานานควรจะง่วงนอนแล้ว
น่าเสียดายที่เยี่ยนเสี่ยวเป่ามีชีวิตชีวามาก เข้าเรือนหอกับท่านพ่อและท่านแม่ของเขาและหัวเราะไปตลอดทาง ใครขออุ้มก็ไม่ยอมให้อุ้มเยี่ยนชิงและจางอวิ๋นเมิ่งก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่เฝ้าดูครอบครัวทั้งสามคนเข้าเรือนหอด้วยกันเมื่อถึงเวลาแลกแก้วสุรา ท่านเสี่ยวเป่าก็อยากจะร่วมวงด้วย ทว่าหรงต้าซือมิ่งที่คิดไม่ดีก็ให้เด็กน้อยดื่มคำหนึ่งจริงๆ“สามี…” เยี่ยนอวี๋พูดไม่ออก“ฮ่า” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจมาก “หวาน…”เมื่อนางฟ้ารับใช้ออกไปแล้ว เขายังขออีกว่า “เป่าเอาอีก…”“พอแล้ว” เยี่ยนอวี๋จูบใบหน้าน้อยๆ ที่เห็นได้ชัดว่ามีสีแดงระเรื่อเบาๆ ก่อนจะมองสามีด้วยสายตาโกรธเคือง เด็กน้อยยังเล็กเช่นนี้ก็ป้อนสุราให้เขาเสียแล้ว…“เสี่ยวเป่าแข็งแรง ไม่เป็นอะไรหรอก” ต้าซือมิ่งที่ลูบเด็กน้อย หวังเพียงว่าเด็กน้อยจะสืบ
