ว่านายน้อยคือขันทีรึ สาปแช่งให้ท่านอ๋องไม่มีทายาทหรือไงเจ้า…” เหมือนกับว่าจะสาปสำเร็จแล้ว?
จู่ๆ เอ้อร์เหมาก็ไม่กล้าพูดต่อไปแต่ว่าอินสวินอี้ทิ้งฎีกาในมือลุกขึ้นมาแล้ว ทว่าเขายังคงมั่นคงดั่งขิงเก่าร้อนกว่าขิงใหม่ เขายังคงคารวะเยี่ยนอวี๋พวกเขาก่อน “ต้าซือมิ่ง ปฐมราชินีเยี่ยน ท่านเสี่ยวเป่า พวกท่านลงมาต้าซางของเราแล้วหรือ”“ใช้ได้นี่ท่านพ่อ เห็นข้าแล้วยังไม่ดีใจจนลืมหลงระเริง บัลลังก์ช่วยขัดเกลาคนได้จริงๆ ด้วย ดูสิขัดเกลาท่านจนเป็นคนหนักแน่นเช่นนี้” อินหลิวเฟิงขึ้นไปตบท่านพ่อเขาเบาๆ ยังคง ‘ตอบโต้’ ท่านพ่อเขาเช่นเมื่อก่อนอินสวินอี้ที่ทนไม่ไหวทันที เขาต่อยบุตรชายซุกซนคนนี้ทีหนึ่ง“เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าคิดว่าเจ้าขึ้นสวรรค์แล้ว ข้าก็ต่อยเจ้าไม่ได้แล้วหรือ”“ก็แน่นอนสิ หมัดของท่านต่อยลงมา ตอนนี้ข้าไม่รู้สึกเจ็บเลย”อินหลิวเฟิงพูดท้าทายวอนหาเรื่องเยี่ยนอวี๋พูดขึ้นว่า “อินอ๋อง ข้ายืมกระบี่ไท่ชางท่านหน่อยได้หรือไม่”“ไม่นะ” อินหลิวเฟิงที่จู่ๆ ขี้ขลาดขึ้นมาห่อเหี่ยวทันที “นายท่านท่านเรียนรู้สิ่งไม่ดีจากท่านเสี่ยวเป่าแล้ว”“อะไรนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกหาว่า ‘ไม่ดี’ เบิกตากว้าง
อินหลิวเฟิงหยิกเขาเบาๆ พูดว่า “พูดผิดน่ะ ฉลาดต่างหาก”“╭(╯^╰)╮” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น่ารักน่าชังส่งเสียงฮึเบาๆ ก่อนจะมองไปรอบทิศอย่างตื่นตาตื่นใจ ตอนนี้เขาสนใจสิ่งแวดล้อมที่ไม่รู้จักทั้งหมดอินสวินอี้สั่งอย่างดีอกดีใจ “ต้าเหมา ยัง
