มีของนางกลับโลกมนุษย์ เทียนตี้ยังคงรู้สึก ‘ลอยละล่อง’ เขารู้สึกว่าไม่ค่อยสบายใจอย่างไรไม่รู้…และในขณะนี้ ต้าซือมิ่งที่ทำความชั่วไม่ประสงค์ออกนามก็ลงไปโลกมนุษย์พร้อมภรรยาแล้วอินสวินอี้ที่กำลังจัดการกิจการเมืองอยู่นั้น เขากำลังอ่านฎีกาทำงานอย่างหนัก และยังไม่ลืมบ่นถึง “หลิวเฟิงเจ้าหมอนี่ ขึ้นสวรรค์ก็ลอยหายไปเลย ไม่รู้จักกลับมาช่วยสักเล็กน้อย ตูยุ่งจะตายแล้ว”
“ฝ่าบาท ท่านต้องแทนตนเองว่าเราพ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าผู้ดูแลคนหนึ่งเตือนจริงจังอินสวินอี้ตบโต๊ะทันที “เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตอนเจ้า”“ข้าน้อยไม่เป็นหัวหน้าผู้ดูแลก็ได้พ่ะย่ะค่ะ…” ต้าเหมากล่าว อันที่จริงเขาอยากไปเป็นหัวหน้าองครักษ์มากกว่า สง่าจะตาย หัวหน้าผู้ดูแลอะไรนี่ไม่ควรเป็นเขาผู้แข็งแกร่งทรงพลังเช่นนี้เลย เสียดายความสามารถหมดดูซานเหมาเขาสิ… สง่าจะตาย ทั้งๆ ที่เขาควรเป็นหัวหน้าองครักษ์รุ่น ‘เหมา’ เหตุใดงานสง่างดงามเช่นนั้นไม่มอบให้เขาทำควรให้ซานเหมามาเป็นหัวหน้าผู้ดูแลตำหนักฝ่ายในมากกว่า หรือไม่ก็เสี่ยวเหมาก็ได้อินสวินอี้ที่ฟังออกถึงความไม่เต็มใจของต้าเหมา เขาก็เงยหน้าขึ้น ครั้นกำลังจะตำหนิองครักษ์ประจำตัวที่ไม่ตระหนักรู้คนนี้ ทว่า…เขาเห็นอะไรเข้านะ?“ต้าเหมา เจ้าดูสิว่าข้างหน้าเจ้าคือผู้ใด”“ขันทีน่ะสิ…” ต้าเหมาบอกว่าไม่ต้องดูก็รู้ว่าฝ่าบาทเอาขันทีมาข่มขู่เขาอีกแล้วคำพูดนี้… เอ้อร์เหมาได้ยินก็ไม่พอใจ “ต้าเหมาเจ้าน่ะสิขันที เจ้ากล้าพูด
