หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่ง ‘แปลง’ โฉมหน้าของพวกเขาทั้งครอบครัวแล้ว เกรงว่าทุกคนคงมามุงดู พวกเขาก็คงไม่ต้องไปไหนแล้วเยี่ยนอวี๋ลูบผมอ่อนสีเขียวของเด็กน้อยเบาๆ “ครานี้ไม่มองของกินแล้ว โตแล้วจริงๆ”“อิ่ม…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หาเวลามาตอบบอกว่า เป่าไม่หิวเยี่ยนอวี๋หยิกเด็กน้อยเบาๆ อยากจะพูดว่าปกติเจ้าไม่หิวก็ยังอยากกินนี่ คงรังเกียจของกินเหล่านี้ไม่อร่อยสินะ รสนิยมสูงแล้วพวกเขาเดินเล่นเช่นนี้ประมาณหนึ่งชั่วยาม ทั้งครอบครัวก็มาถึงที่หมายเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เริ่มรู้สึกง่วงถามว่า “ไป๋ล่ะ” เจ้าตัวเล็กที่ชอบกอดเจ้าเหมียวสีขาวนอน ครานี้เห็นเสี่ยวไป๋เป็น ‘ป้า’ ไปแล้วจริงๆ“ไปขโมยกินแล้ว” ต้าซือมิ่งตอบด้วยสีหน้าแน่นิ่งเยี่ยนเสี่ยวเป่าขยี้ตา “กลับมา เมื่อไหร่”“เมื่อเจ้าตื่น” ต้าซือมิ่งที่ตบหลังของเด็กน้อยเบาๆ เขากล่อมเด็กน้อยเป็นจริงๆ เขาตบเด็กน้อยจนเขารู้สึกง่วงจะหลับแล้ว
เยี่ยนอวี๋เดินสำรวจจวนที่กู้หยวนซูอยู่เสร็จแล้ว “ไม่มีอะไรหลงเหลือจริงๆ”“พลังของอวิ๋นเหลียนหายไปหมดแล้ว จริงๆ ก็ไม่ต้องพะวงอะไรอีก” หรงอี้รู้แต่แรก แค่มายืนยันเป็นเพื่อนภรรยาอีกรอบทั้งสองรู้แก่ใจว่ากู้หยวนซูก็คือหมากตัวแรกที่อวิ๋นเหลียนเตรียมการไว้ในสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋ย้อนยุคกลับไปสังหารอวิ๋นเหลียนและร่างแยกของนางทั้งหมด พลังของกู้หยวนซูที่ผ่านการกลับชาติมาเกิดหลายชาติก็จะค่อยๆ ฟื้นฟูความทรงจำและความสามารถของอว
