ต้าซือมิ่งที่กอดภรรยาแน่นแล้วไม่รู้ว่าได้ยินหรือไม่ เขายังคงคลอเคลียภรรยาต่อไปคลอเคลียจนเยี่ยนอวี๋ต้องกดศีรษะของเขาไว้เพราะรู้สึกจักจี้“สามี?”เหมือนกับว่าต้าซือมิ่งถูกคำว่า ‘สามี’ ปลุกเร้าอารมณ์ จู่ๆ เขาก็ดูดคอของภรรยาพรวด… เยี่ยนอวี๋หดคอกลับไปหัวเราะ “สามีอย่าทำแบบนี้จั๊กจี้…”แน่นอนว่าต้าซือมิ่งยังคงดูดต่อไป… เยี่ยนอวี๋กอดศีรษะของเขาไว้อย่างทนไม่ไหวและดึงเขาออกมาต้าซือมิ่งถอนปากอย่างว่านอนสอนง่าย แต่กลับจูบใบหน้าของภรรยาแทน “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”เยี่ยนอวี๋เพิ่งรู้สึกตัวถามว่า “สามีเมาหรือ”ต้าซือมิ่งที่มุดกลับเข้าไปในซอกคอของภรรยาแทบจะเห็นภรรยาของเขาเป็นหมอนนุ่มนิ่ม เอาแต่ซุกไซร้ ทั้งจูบและดูดไม่หยุด…เยี่ยนอวี๋จึงแน่ใจแล้วว่าสามีของนางเมาจึงกล่อมว่า “เด็กดี”
ทว่าต้าซือมิ่งที่ไม่ใช่เด็กดีอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เขากำลังจูบก็เริ่มลงไม้ลงมือเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ขัดขืน แต่ว่า…เด็กน้อยผู้คุมท่านพ่อโดยเฉพาะไม่รู้ว่าตื่นและนั่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด และยังเรียกด้วยเสียงน่ารักน่าชัง “แม่… เป่าหิวน ้า…”เยี่ยนอวี๋เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กน้อยอยู่บนเตียงด้วย นางจึงทำได้เพียงผลักสามีที่ติดแจออกและกดเขาลงไปบนเตียงกล่อมว่า “สามีรอก่อน ข้าป้อนน ้าให้เสี่ยวเป่าก่อนนะ”ทว่าต้าซือมิ่งไม่ยอมปล่อยมือ…ดวงตาสีดำขลับที่ดูขุ่นมัวมองภรรยาที่จะจากเขาไปด้วยความเมามาย กลับกล่าวอย่างน้อยใจว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”เยี่ยนอวี๋ “…”น
