งจึงห้ามพวกเขา “พอแล้วเสี่ยวเป่าไม่โกรธ ท่านพ่อเจ้าเมาน่ะ”ต้าซือมิ่งที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองไปที่ภรรยาของเขาทันที เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่ภรรยาบอกว่าเขาเมา แต่เขาก็ไม่ได้เถียงกลับ ยังพยายามมุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของภรรยาเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงผลักเขาออก “ห้ามกินแม่ พ่อเลว” เด็กน้อยที่พูดจาไหลลื่นได้สำเร็จระหว่างที่กำลังตอบโต้กับท่านพ่อยังไม่ลืม‘เรื่องชั่วๆ’ ที่ท่านพ่อเขาทำ
เยี่ยนอวี๋จำเป็นต้องอธิบายว่า “ท่านพ่อเจ้าจะทำใจกินแม่ลงได้ที่ไหนกัน เขาก็แค่จูบแม่เท่านั้น เสี่ยวเป่าอย่าฟังท่านพ่อเจ้าพูดซี้ซั้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คิดพลางก็รู้สึกว่าถูกต้องจึงพูดอย่างไม่โมโหมากเท่าก่อนหน้านี้แล้ว “แต่ว่า พ่อพูดว่าเป่าโง่ เป่าโกรธ”“ท่านพ่อเจ้าป่วยน่ะจึงพูดเช่นนี้ ตอนนี้แม่จะป้อนยาให้เขา ดื่มเสร็จก็หายแล้ว” เยี่ยนอวี๋ได้แต่อธิบายเช่นนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หายโกรธทันที ถามว่า “ป่วยเป็นอะไรขอรับ”เด็กน้อยที่แผ่ซ่านหมอกสีขาวจางๆ ออกมาปกคลุมท่านพ่อเขาไว้แล้วเยี่ยนอวี๋ “…”นางคิดว่าเรื่องนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วและนางก็ล้มเลิกที่จะอธิบายแล้ว ทว่าต้าซือมิ่งที่ถูกพลังรักษาของเด็กน้อยปกคลุม เขาก็สร่างเมาไม่น้อยเยี่ยนอวี๋เห็นแววตาที่สดใสขึ้นของเขาก็รู้ว่าน ้าแกงสร่างเมาคงไม่ต้องใช้แล้ว ทว่ายังคงยิ้มถามว่า “น ้าแกงสร่างเมาจะดื่มอีกหรือไม่”ต้าซือมิ่งที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาก็กอดภรรยาที่หยอกเย้าตนเองเข้ามาก่อนจะก
