“เนะ?” เด็กน้อยที่ยุ่งอยู่กับการกินข้าวเห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้สึกและมองไปที่ท่านแม่ของเขาเช่นกัน จากนั้นเขาก็หยุดกินข้าวและบินไปหาท่านแม่เขาอย่างร้อนรน “แม่ แม่… แม่…”เม่ยเอ๋อร์ปรากฎข้างกายเยี่ยนอวี๋ทันที “คุณหนูใหญ่”จิ่วอิงที่ศีรษะยกถ้วยอาหารก็ไว้เข้าไปหา และยังคาบเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้ไปปลอบว่า “เสี่ยวเป่าไม่ร้อง ท่านแม่เจ้าต้องไม่เป็นอะไร มีท่านพ่อเจ้าอยู่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เม้มปากแน่นน ้าตาซึม แต่ยังไม่ร้องออกมาเพราะว่าคำว่า ‘มีท่านพ่อเจ้าอยู่’ ของจิ่วอิงปลอบประโลมสำเร็จแต่ทันทีที่เขาเห็นเลือดบนใบหน้าของท่านพ่อเขา และเห็นอาการไม่ค่อยดีนักของท่านแม่เขา เขาก็อยากจะร้องไห้…เจ้าเหมียวสีขาวที่เห็นดังนั้นได้แต่ลูบคอนุ่มนิ่มน้อยๆ ของเขาร้องปลอบ เหมียวๆๆ ขึ้นมาจิ่วอิงกลัวว่าเด็กน้อยจะปล่อยร้องโฮ โชคดีที่ต้าซือมิ่งอุ้มเด็กน้อยไปก่อนที่เขาจะน ้าตาแตก ไม่เช่นนั้นจิ่วอิงแค่คิดก็รู้สึกปวดศีรษะทั้งเก้าแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกท่านพ่ออุ้มไป น ้าตาของเขาก็ร่วงลงมา“พ่อ…”
จากนั้นก็ถูกท่านพ่อเขาว่า “ห้ามร้อง ช่วยรักษาท่านแม่เจ้าก่อนใช้ดอกไม้น้อยๆ ของเจ้า”“เอ๋?”“อ๋อ”เด็กน้อยที่ใบหน้ายังมีน ้าตางงงันครู่หนึ่งก่อนจะร้องเสียงหน่อมแน้มว่า “ดอกไม้จ๋า ช่วยเป่าด้วย”แต่อันที่จริงตั้งแต่ที่เขายังไม่เรียกก็มีแสงสีขาวเป็นม่านหมอกออกมาจากร่างกายอวบอ้วนน้อยๆ ของเขา ปกคลุมท่านแม่ของเขาไว้แล้วเขายังดึงดันถามว
