่านพ่อเขากดไว้ในซอกคอและลูบไปทั่วอย่างรุนแรง ทำเอานางอดตีมือของท่านพ่อเด็กน้อยเบาๆไม่ได้ “ทำอะไรน่ะ”“แม่?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มุดหัวออกมาก็ตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นว่าท่านแม่ของเขาตื่นแล้วจากนั้นเยี่ยนอวี๋ก็เห็นว่าเด็กน้อยตัวสีชมพูมีหัวสีเขียวไปเสียแล้ว…เด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าผมของตนเองกลายเป็นสีเขียวแล้ว เขาก็พยายามดิ้นออกจาก ‘กรงเล็บมาร’ ของท่านพ่อเขาอย่างตื่นเต้น เขาลอยไปข้างหน้าท่านแม่ ทำตัวแนบชิดกับท่านแม่เขา “แม่ แม่หาย?”
เยี่ยนอวี๋ที่ขยับตัวเล็กน้อยรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแล้ว ทว่านางเป็นห่วงผมสีเขียวของเด็กน้อยมากกว่า นางกอดเด็กน้อยไว้ถามว่า “ผมเป็นอะไรน่ะ”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่เข้าใจจับผมตนเอง เมื่อจับโดนผมอ่อนของตนก็รู้สึกดีใจ “หด งอกใหม่ สั้น ไม่กลัว ไม่โล้น…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อธิบายผมที่หดและงอกกลับมาใหม่ของตนเองอย่างสั้นๆ รู้สึกว่าผมที่งอกขึ้นมาใหม่ ถึงจะสั้นไปก็ไม่เป็นไร ขอแค่หัวไม่โล้นก็พอ พอใจในสิ่งที่มีอยู่อย่างยิ่งเยี่ยนอวี๋มองต้าซือมิ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดีต้าซือมิ่งส่งเสียง ‘อือฮึ’ พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า “ข้าก็ไม่รู้ อาจจะเป็นพันธุกรรม”“เหตุใดจึงไม่สืบทอดสีอื่นบ้างเล่า” แม้ผมอ่อนสีเขียวนี้ก็น่ารักดีเช่นกันแต่ว่า… เยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยในยามนี้อดนึกถึงเจ้าโสมน้อยไม่ได้ เจ้าโสมน้อยที่มีใบไม้สีเขียวบนศีรษะ ร่างกายน้อยๆ ยังขาวเนียน ทำให้นางอยากจะกัดสักคำ แบบนี้คงไม่ดีสิน
