ะ ทำคนอื่นน ้าลายไหลง่าย“กลับไปคงจะเปลี่ยนอีก” ต้าซือมิ่งเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ เพราะว่าตอนเด็กเขาไม่เคยมีผมสีเขียวเช่นนี้ เด็กน้อยคนนี้เปลี่ยนไปเองกะทันหัน เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้
“อะไรนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่งงงันยังไม่รู้ว่าผมของตนเองกลายเป็นสีเขียวแล้ว แต่ก็พอจะฟังออกว่ามีไม่ชอบมาพากล เขาจับศีรษะน้อยๆของตนเอง “ทำไมหรือ”เยี่ยนอวี๋จูบศีรษะสีเขียวของเด็กน้อยเบาๆ พูดว่า “ผมอ่อนน่ารักจริงๆ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกชมดังนั้นก็มีความสุข ทว่าเขายังไม่ลืมที่จะถามว่า “แม่หายแล้ว?”“หายแล้ว ขอบใจเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าเก่งจริงๆ” เยี่ยนอวี๋ที่จูบเด็กน้อยต่อไปรู้สึกได้ว่าบาดแผลที่จู่ๆ เกิดขึ้นมากำลังถูกพลังอันอ่อนโยนของเด็กน้อยรักษาอย่างต่อเนื่อง“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจกว่าเดิม เขาก็จับท่านแม่ของเขาไว้แน่น แสงหมอกสีขาวที่แผ่ซ่านรอบกายหนาแน่นขึ้น เห็นได้ชัดว่าถูกชมจนมีพลังมากขึ้นกว่าเดิมเยี่ยนอวี๋เองก็กอดเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มไว้ และยังเงยหน้ามองต้าซือมิ่งที่จ้องนางตลอดเวลา “ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”“อื้ม” หรงอี้ที่จูบหน้าผากของภรรยาอีกครั้งก็ไม่ได้พูดอะไรอีก“เรากลับไปกันเถอะ”เยี่ยนอวี๋กอดคอของสามีนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ “อื้ม ท่านพ่อพวกเขารออยู่”
จิ่วอิงที่จู่ๆ กลอกตาทั้งสิบแปดดวงไปมาถามว่า “เช่นนั้นข้าไปเอาของฝากก่อนนะ พวกเจ้ารอสักครู่”จิ่วอิงที่พูดเสร็จก็ทำท่าจะวิ่งไปถูกต้าซือมิ่งจับไว้ทันที “อย่าละโม
