ณ จักรวาลดั้งเดิม เป็นเวลาสามวันแล้วตั้งแต่ที่เยี่ยนอวี๋จากไปเป็นเวลาเกือบจะสองวันแล้วที่ต้าซือมิ่งไปตามภรรยาเยี่ยนชิงผู้เป็นบิดาคนนี้ร้อนใจมาก เขามาถามอินหลิวเฟิงแทบจะทุกๆ หนึ่งเค่อ “นายน้อยอิน มีความคืบหน้าหรือไม่”“ท่านลุงเยี่ยน ไม่มีจริงๆ ขอรับ หากมีอะไร ข้าจะตะโกนออกมาทันทีแน่นอน” อินหลิวเฟิงตอบครั้งที่นับไม่ถ้วนแล้วเยี่ยนชิงยังคงไม่วางใจ อยากจะถามอะไรอีก…จางอวิ๋นเมิ่งทนดูต่อไปไม่ไหว “พี่ชิง หลิวเฟิงก็ไม่รู้รายละเอียดเช่นกัน เราเอาแต่รบกวนเขา มีแต่จะรบกวนสมาธิเขา”“นั่นน่ะสิ ท่านพ่อ หรือไม่ให้ข้าพาท่านไปเดินเล่นที่ชิงชิว ท่านจะได้ไม่ต้องคอยกังวล นั่งก็นั่งไม่ได้ นอนก็นอนไม่หลับ” เยี่ยนจื่อเสาที่กลับมาจากชิงชิวแล้ว เขาก็เป็นห่วงท่านพ่อจากใจจริงสุดท้ายไม่ต้องพูดก็รู้ว่า…เพียะเยี่ยนชิงตบศีรษะของบุตรชายคนเล็กอย่างไม่ไว้หน้า พร้อมกับด่าว่า “เล่นๆ ๆ เจ้ารู้จักแต่เล่นอย่างเดียว ตอนนี้ไม่รู้ว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นอย่างไรแล้ว มีแต่เจ้าที่ยังมีใจคิดจะเล่น”
“ไม่ใช่นะ…” เยี่ยนจื่อเสาที่นวดศีรษะเบาๆ บอกว่า “ก็ท่านเอาแต่ถามอยู่ที่นี่ มันใช่เรื่องเสียที่ไหนเล่า อีกอย่างน้องเขยตามไปแล้วมิใช่หรือ”เยี่ยนชิงถลึงตามองบุตรชายคนเล็กอย่างเข้มงวด เขาโบกมือเล็กน้อย คิดว่าถ้าไม่เห็นก็ไม่นึกถึง เขาพูดขึ้นว่า “อยากไปเจ้าก็ไปเอง ท่านพ่อเจ้าไม่มีเวลาว่างเช่นนั้น”จางอวิ๋นเมิ่งทำท่าจะเกลี้ยกล่อมให้ ‘ตาแก่น้อย’
