ที่ร้อนใจคนนี้ออกไปเดินเล่น เพื่อไม่ให้เขาตึงเครียดเกินไป แต่จู่ๆ อินหลิวเฟิงกลับยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเอ้อร์เหมาเห็นดังนั้นก็รู้ว่าต้องมีความเคลื่อนไหวอะไรแล้วแน่ๆเขาจึงรีบไปหากู้จื่อเฟิงทันทีในขณะเดียวกัน หยวนสื่อเทียนจุนที่กำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนรับรองก็เร่งเดินทางมาถึงส่วนฝั่งเทียนตี้และเซ่าเฮ่า พวกเขาออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วคนหนึ่งจัดการสวรรค์เก้าชั้นฟ้า อีกคนหนึ่งไปสร้างแอตแลนใหม่สองพี่น้องแบ่งงานกันได้ดีมากในขณะที่รอกู้จื่อเฟิงและเอ้อร์เหมามาถึงกลุ่มสุดท้าย พวกเขาก็เห็นว่าตำแหน่งฐานค่ายกลเดิมที่เยี่ยนอวี๋พวกเขาจากไปปรากฏแสงศักดิ์สิทธิ์สีม่วงจางๆ ออกมากู้จื่อเฟิงตาเป็นประกาย “ปฐมราชินีพวกเขาจะกลับมาแล้วหรือ”
“คงจะใช่” อินหลิวเฟิงที่ขยับตัวออกมาเล็กน้อย เขามั่นใจว่า“พวกเขาจะกลับมาแล้ว ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจากยุคคุนหลุนแล้ว”“ดีจังเลย” ในที่สุดเยี่ยนชิงก็หน้าหายเศร้า เขากำลังปิดตาตนเองไว้เยี่ยนจื่อเสาก็ดีใจมาก “ดีจังเลย ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกท่านพ่อตีแล้ว”จางอวิ๋นเหลียนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เจ้านี่นะ…” เจ้ารู้แก่ใจว่าท่านพ่อเจ้าร้อนใจ ยังทำตัวน่ารำคาญต่อหน้าเขาทุกวัน ไม่ตีเจ้าแล้วจะตีใครเล่า เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เล็ก โตแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อยทว่าเยี่ยนจื่อเสาจอมซื่อบื้อกลับไม่คิดว่าตนเองทำตัวน่ารำคาญเลย เขายังคิดว่าตนเองเป็นลูกที่ใส่ใจ ครานี้ยังพูดอย่างม
