ีความสุขว่า“ท่านแม่ รอเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์กลับมาแล้ว เราก็จะได้กลับสำนักชางอู๋ และร่วมทานอาหารพร้อมหน้ากันแล้ว”คำพูดนี้… ทำให้เยี่ยนชิงที่พยายามกลั้นสุดฤทธิ์น ้าตาแตกสำเร็จนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ เฝ้ารอ และคาดหวังมาตลอดชีวิต บัดนี้มันค่อยๆ เป็นจริงทีละเรื่อง เยี่ยนชิงอดกอดภรรยาอันเป็นที่รักไว้ไม่ได้“เมิ่งเอ๋อร์…” ข้าเยี่ยนชิงมีดีอะไรถึงได้ไร้ทุกข์ไร้ความเสียใจในชีวิตนี้ทั้งหมดเป็นเพราะเขามีลูกสาวที่ดี เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…
“พอแล้วๆ ” จางอวิ๋นเมิ่งที่ตบหลังของสามีเบาๆ อันที่จริงนางก็น ้าตาซึม เพราะว่านี่ก็เป็นสิ่งที่นางปรารถนามาโดยตลอดเช่นกันแต่แล้ว… กู้จื่อเฟิงจำเป็นต้องพูดขึ้นว่า “ทุกท่านอย่าเพิ่งดีใจสถานการณ์อาจจะยังไม่ค่อยดีนัก”เยี่ยนจื่อเสา “…”เขาเตรียมจะร้องไห้อยู่เลย แต่กู้จื่อเฟิงพูดถูก เหมือนกับว่าสถานการณ์ยังไม่ค่อยดีนัก เพราะว่าในเหตุการณ์ปรากฏเพียงกลิ่นอายของเยี่ยนอวี๋ แต่กลับไม่มีคลื่นความเคลื่อนไหวมิติอื่นๆ เลยถึงอย่างไรเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกก็ยังไม่กลับมาในยามนี้ ส่วนกลิ่นอายที่ปรากฏขึ้นในจักรวาลดั้งเดิมในยามนี้ เกิดขึ้นเพราะนางกำลังสังหารอวิ๋นเหลียนจากถ ้าวิมานของอวิ๋นเหลียนที่อยู่ตรงกับตำแหน่งจักรวาลดั้งเดิมส่วนอวิ๋นเหลียน นางย่อมไม่ยอมตายจากไปเช่นนี้ นางกำลังโจมตีแสงสีม่วงของเยี่ยนอวี๋ที่กักขังนางไว้อย่างสุดชีวิต“แตก”“ข้าบอกให้แตกซะ”“แตกสิ…”
อวิ๋นเหลียนที่โจมตีรอบทิศอย่างรุน
