แรง นางสิ้นหวังเมื่อพบว่าการโจมตีทั้งหมดของนางไร้ผล นางไม่สามารถทำอะไรกับแสงรอบตัวได้เลยแต่ว่า… เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เล่า?อวิ๋นเหลียนที่ไม่รู้เลยว่าเหตุใดตนเองจึงเดินมาจุดๆ นี้ได้ นางเริ่มวิตก“ให้ตายเถอะ”“เยี่ยนอวี๋ เจ้าออกมา”“ข้าบอกให้เจ้าออกมา…”อวิ๋นเหลียนที่ตะโกนไม่หยุดหวังว่าจะได้เจอเยี่ยนอวี๋เพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีทางที่เยี่ยนอวี๋จะสนใจนาง เพราะนางกำลังยุ่งเยี่ยนอวี๋กำลัง ‘รวบรวม’ พลังทั้งหมดของอวิ๋นเหลียนที่อยู่ในคุนหลุนสิบสองชั้นสวรรค์เข้าไปในร่างแยกเหล่านั้นของอวิ๋นเหลียน เพื่อสะดวกต่อการทำลายนางครั้งสุดท้ายอวิ๋นเหลียนที่สัมผัสถึงอันตรายถึงแก่ชีวิตได้จางๆ คลุ้มคลั่งยิ่งขึ้น “เยี่ยนอวี๋ ข้ารู้ว่าคือเจ้า เจ้าออกมาสิ เจ้าลอบทำร้ายข้าได้ แต่กลับไม่กล้าสู้หน้าข้ารึ?”“ออกมา”
“ข้าบอกให้ออกมา…”อวิ๋นเหลียนที่ตะโกนไม่หยุดไม่สามารถดึงดูดความสนใจใดๆของเยี่ยนอวี๋ได้เลย กลับกลายเป็นว่าทำให้เด็กน้อยไม่พอใจ เขาที่มีโสตสัมผัสที่ไวต่อความรู้สึกลุกนั่งขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “พ่อ คนเลวเสียงดัง จัดการ”“ปล่อยให้นางดีดดิ้นอีกสักครู่” ต้าซือมิ่งที่สงบนิ่งยังคงนอนบนตักของภรรยา อย่าให้พูดว่าสบายใจแค่ไหนเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้าบึ้งตึง “โมโห”“หายใจเข้าลึกๆ” ต้าซือมิ่งที่ลูบเด็กน้อยอารมณ์ดีมากทว่า…“นังโจร”“เยี่ยนอวี๋เจ้ามัน…”เพียะอวิ๋นเหลียนที่เพิ่งด่าว่าถูกตบหน้าทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตามองท่านพ
