่อของเขา “ตี?” พ่อตีนางหรือขอรับต้าซือมิ่งที่หรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนกับเสือดาวดุร้ายพูดว่า “ปากเหม็นจริงๆ ”
“ใช่ ตี” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากำหมัดน้อยๆ แน่นอย่างเกลียดชังและเคียดแค้นอวิ๋นเหลียนในครานี้ นางถูกตบจนล้มลงกับพื้น นางหยุดตะโกนแล้ว เพราะว่านางรู้สึกกลัวแต่นางยังคงไม่ยอมตายใจ ดังนั้นนางยังตะโกนในใจว่า ให้ตายเถอะ เจ้าแซ่หรงคนนั้นอีกแล้ว เขาอีกแล้ว เขาเป็นคนทำแผนข้าพังหมดจริงๆ ด้วย แต่ความทรงจำของเขายังซับซ้อนเช่นนั้น แล้ว… ยังแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร ถ ้าวิมานของข้าซ่อนไว้ลึกลับเช่นนี้ ค่ายกลสกัดกั้นมิติที่สร้างไว้ก็ลึกลับมาก เขาพบได้อย่างไรกันอวิ๋นเหลียนคิดไม่ออกและนางก็ไม่มีโอกาสได้คิดแล้วเพราะว่าเยี่ยนอวี๋ลงมือขั้นสุดท้ายสำเร็จแล้วดังนั้น…“สิ้นสลาย”เยี่ยนอวี๋ที่เอ่ยปากลืมตาขึ้นอีกครั้ง มันเป็นดวงตาสีม่วงเข้มไร้ที่สิ้นสุดคู่หนึ่งราวกับภาพจำลองจักรวาล ในดวงตาคู่นั้นมีลำดับต้นกำเนิดที่มิอาจคาดเดาได้ในการทำลายอวิ๋นเหลียนเพียงแค่ครู่หนึ่งอวิ๋นเหลียนรู้สึกเหมือนกับถูกชำแหละจากข้างในสู่ข้างนอก
ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางรู้ว่านางพ่ายแพ้แล้วจริงๆ และยังแพ้อย่างสิ้นเชิง เพราะว่าเยี่ยนอวี๋สร้างกฎสังหารนางได้ก่อน เดิมทีนี่คือแผนการที่นางวางไว้อย่างดี สุดท้ายกลับถูกใช้กับตัวนางเองแต่ว่า…“เพราะอะไร”อวิ๋นเหลียนยังคงไม่เข้าใจ เพราะว่าที่นี่คือยุคคุนหลุนนี่ นี่ควรจะเป็นถิ่นของนางอวิ๋นเหลียนแม้เ
