องภูเขาถงซานไม่ใช่สัญญาณที่ดีนักมิหนำซ ้าสำนักถงซานของพวกเขาสูญเสียเทียนอ๋องไปหนึ่งองค์แล้ว บัดนี้เหลือเพียงเทียนอ๋องอาวุโสอีกท่านหนึ่งก็จวนจะตาย จะให้ฉิวซาไห่ไม่กังวลได้อย่างไรที่สำคัญคือ ยังมีผู้ดูแลเข้ามารายงานว่า “ท่านเจ้าสำนัก ตำหนักสวรรค์มีสารตอบกลับมาว่ามือทั้งคู่ของคุณชายอวิ๋นที่สิบสองสูญเสียไปแล้ว”สีหน้าของฉิวซาไห่ย ่าแย่กว่าเดิม “ผ่านไปเพียงสองสามวัน เรื่องดีกลายเป็นเรื่องร้ายเสียหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ผู้ดูแลและเหล่าผู้อาวุโสที่กำลังปรึกษาหารือกันในห้องกับฉิวซาไป่มีสีหน้าย ่าแย่เช่นกัน “ท่านเจ้าสำนัก หากภูเขาถงซานสั่นไหวต่อไปเช่นนี้ ข้าเกรงว่าต้องเตรียมพร้อมแผนการสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด นั่นก็คืออพยพหนี”นี่คือการเลือกที่ยากที่สุด แต่เนื่องจากไม่สามารถตรวจสอบความเคลื่อนไหวของภูเขาถงซานได้ บัดนี้ยังเป็นช่วงเวลาสำคัญเหล่าผู้อาวุโสจำเป็นต้องจำใจเสียสละฉิวซาไห่เองก็เข้าใจและเขารู้ว่าทำได้ยิ่งเร็วยิ่งดี ดังนั้น…ฉิวซ่าไห่ตัดสินใจทันทีว่า “เช่นนั้นก็อพยพเลย”“เร็วเช่นนี้เลยหรือ” เหล่าผู้อาวุโสชะงัก คิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนี้ฉิวซ่าไห่สูดหายใจเข้าลึก “บัดนี้หลงเทียนอ๋องยังสามารถปกป้องพวกเราย้ายหนีได้ หากเขา… สิ้นใจ การอพยพของพวกเรามีแต่จะยิ่งอันตราย ไม่สู้ทำเลยดีกว่า”ทุกคนเงียบงัน…ผ่านไปครู่หนึ่ง เหล่าผู้อาวุโสลุกยืนขึ้นมาทีละคน “ดี”เพียงแต่ว่าเมื่อเหล่าผู้อาวุโสเพิ่งจ
