น้อย สายตากลับหยุดอยู่ที่ภรรยา รู้ว่านางกำลังพิชิตด่านสุดท้ายแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้กลิ่นหอม เขาก็ลุกขึ้นมาทันที ดังนั้นเขาที่เห็นอาหารอุ่นๆ หม้อหนึ่งตามคาดก็หัวเราะ ฮ่า ออกมา และยังกอดท่านพ่อเขาแน่น “รัก รักพ่อ”หรงอี้ที่ลูบเด็กน้อยเสร็จก็วางเด็กน้อยลงบนพื้น “ไปเล่นเอง”“เย่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกวางลงพื้นก็เริ่มวิ่งเตาะแตะออกไป ดูไม่ติดพ่อแล้ว ราวกับกำลังมีความสุข
จิ่วอิงเห็นดังนั้นก็ดีอกดีใจ “เสี่ยวเป่ามีความสุขเช่นนี้เลยหรือ”“เมี๊ยวๆ” เจ้าเหมียวสีขาวที่กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเด็กน้อยก็กำลังถาม“ดีใจ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เหมือนกับว่าพูดชัดแล้ว อันที่จริงเขายังสูงขึ้นเล็กน้อยด้วย เห็นได้ชัดว่านี่คือผลจากแก่นไม้กู่ถงจิ่วอิงทำท่าจะอุ้มเจ้าตัวน้อยน่ารักน่าชังคนนี้ขึ้นมา แต่เจ้าตัวน้อยหนีไปไกลแล้วเด็กน้อยที่วิ่งเตาะแตะไปข้างหน้าท่านแม่ ทำให้ต้าซือมิ่งที่สงบนิ่งแม้จะตึงเครียดและยุ่งวุ่นวายก็ตามเลิกคิ้วขึ้น เขากำลังจะไปจับเด็กน้อยกลับมาเด็กน้อยกลับเดินช้าลงราวกับย่องเข้าใกล้ท่านแม่ของเขา “ฮี่…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่นอนบนตักของท่านแม่ด้วยวิธีเดิม เขาก็ยิ้มหวานและอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าชอบความรู้สึกที่เวลาตื่นมาแล้วท่านพ่อทำอาหารให้เขา และท่านแม่ก็อยู่ด้วยเช่นนี้มากเม่ยเอ๋อร์ที่คอยระวังเด็กน้อยเช่นกัน เมื่อเห็นเขาไม่ได้รบกวนเยี่ยนอวี๋ก็วางใจลง “นายน้อยน่ารักจังเลย”“แน่นอน” จิ่วอิงมองเด็กน้อยอย
