่างภาคภูมิ “กลับไปต้องเป็นเด็กโอ๋ของทุกคนแน่ๆ”
เม่ยเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่นางรู้ว่าจิ่วอิงหมายถึงกลับไปบ้านต้าซือมิ่งต้าซือมิ่งในครานี้ เขาก็ลุกขึ้นเดินไปทางสองแม่ลูก และยังคิดจะอุ้มเด็กน้อยกลับมา เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ภรรยาถูกรบกวน“ฮี่…” เด็กน้อยที่ถูกท่านพ่อโน้มตัวลงมากอดไว้เบาๆ ก็ยิ้มและกอดมือของท่านพ่อเขาไว้เพียงแต่ว่าหลังจากที่ต้าซือมิ่งกอดเด็กน้อยไว้แล้ว เขากลับไม่ได้อุ้มขึ้นมาทันที เพราะว่าจังหวะที่เขากอดเด็กน้อย เขาสัมผัสถึงกลิ่นอายของภรรยาเหมือนกับว่าจะเกี่ยวเจ้าตัวน้อยไว้ต้าซือมิ่งที่เลิกคิ้วเล็กน้อยตั้งใจสัมผัสอีกครั้ง และพบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้การเกี่ยวรัดเช่นนี้จะอ่อนแอมาก แต่มันมีอยู่จริงๆ“เนะ?” เด็กน้อยที่รู้สึกว่าท่านพ่อของเขาชะงักไป เขาก็เงยหน้ามองท่านพ่อ เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงอย่างไรเขาเองก็ยังไม่รู้สึกเลยว่าท่านแม่เขาเกี่ยวเขาไว้ และยิ่งไม่รู้ว่าท่านพ่อของเขาหึงเพราะเรื่องนี้ทว่า… ความหึงที่เพิ่งเกิดขึ้นของต้าซือมิ่ง เขาก็รู้สึกว่ากลิ่นอายของภรรยายังลอยตามเด็กน้อยไปเกี่ยวรัดเขาไว้ด้วย?อีกทั้งความเร็วในการเกี่ยวรัดเช่นนี้เร็วกว่าเกี่ยวรัดเด็กน้อยด้วยกระทั่งมีแนวโน้มเหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ?
ต้าซือมิ่งรู้สึกพึงพอใจทันที เขาคอยสัมผัสสถานะของภรรยาอย่างตั้งใจจากนั้นจิ่วอิงจึงเห็นหรงอี้ที่แต่เดิมจะเข้าไปอุ้มเด็กน้อย แต่กลับไปติดแจภรรยาด้วย ทำเอ
