สิ่งที่พุ่งทะยานตามออกมาจากผิวน้ำ คือคลื่นลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่กวาดซัดออกไปรอบทิศทางราวมหาวาตภัย
“แย่แล้ว!!”
เหล่าผู้ฝึกตนที่เหยียบย่ำกระบี่อยู่เหนือน่านน้ำต่างหน้าถอดสี ยังไม่ทันได้ตั้งตัวตอบโต้ ก็ถูกคลื่นพลังอันเกรี้ยวกราดกระแทกร่วงกราวลงสู่ท้องทะเลดุจใบไม้ร่วง
มีเพียงยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานขั้นสูงขึ้นไปเท่านั้น ที่พอจะฝืนโคจรลมปราณต้านทานแรงกระแทกไว้ได้ แต่กระนั้นร่างของพวกเขาก็ถูกซัดกระเด็นถอยไปไกลโข
แม้แต่กลุ่มของจางอวิ๋นที่รักษาระยะห่างออกไปหลายร้อยเมตร ร่างกายยังสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงสะเทือนเลื่อนลั่นนั้น
เมื่อสายตาทุกคู่แหงนมองขึ้นไป…
โฮก——!!
ปรากฏร่างมหึมายาวเหยียดกว่าหลายสิบเมตรพุ่งทะยานตัดผ่านผิวน้ำขึ้นสู่เวหา เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทราวกับมังกรพิโรธ แผ่กลิ่นอายแห่งราชันย์กดข่มไปทั่วสารทิศ
“มะ…มังกร??”
รูม่านตาของทุกคนหดเกร็งด้วยความหวาดหวั่น
“ไม่ใช่… นั่นมันเจียว (มังกรวารี)!”
“สวรรค์ช่วย! เหตุใดจึงมีเจียวโผล่มาที่นี่ได้!?”
เพียงชั่วอึดใจ รูปลักษณ์ของมันก็ประจักษ์แก่สายตา มันคือ ‘เจียวสีน้ำเงินเข้ม’ ขนาดมหึมาที่ดูน่าเกรงขาม
ตูม!
เกลียวคลื่นยักษ์ระลอกใหม่ซัดสาด เจ้าเจียวสีน้ำเงินสะบ
