ของนางกลายเป็น ‘อาหาร’ ของเด็กน้อยไปแล้วเอิ๊กกก…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงเรออยู่นั้น เขายังรู้สึกง่วง“นอนเถอะ”ต้าซือมิ่งลูบหลังนุ่มนิ่มของเด็กน้อย เขากดเด็กน้อยลงมาที่ซอกคอของเขาเบาๆ เพื่อให้เขานอนหลับอย่างสบายเอิ๊กกก…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงเรอต่อไปบอกว่า “อิ่ม…” นอนไม่หลับต้าซือมิ่งจับเด็กน้อยเปลี่ยนมานอนราบแทน ก่อนจะเริ่มนวดคลึงท้องให้เบาๆเด็กน้อยหัวเราะคิกคัก “จั้กจี้…”
ท่าทางน่ารักน่าชังนั่นทำเอาจิ่วอิงนั่งไม่ติด “อี้เอ๋อร์ๆ! เสี่ยวเป่าให้ข้าเถอะ ข้ากล่อมเขาเอง!”“เหมียว…” เจ้าเหมียวสีขาวบอกว่ามันก็ทำได้เช่นกัน!จิ่วอิงพูดดูหมิ่นเจ้าเหมียวสีขาวอย่างไร้ความปรานี “ตัวเล็กกระจิ๋วเช่นเจ้าจะกล่อมยังไงรึ”“เมี๊ยว!” เจ้าเหมียวยกอุ้งมือขึ้นบอกว่า แม้ข้าจะตัวเล็ก แต่ก็อุ้มเสี่ยวเป่าได้นะ มันลอยไปข้างล่างเด็กน้อย และยังยื่นศีรษะออกมาส่งสัญญาณให้ต้าซือมิ่งปล่อยมือทว่าเจ้าตัวน้อยเกาะแขนของท่านพ่อเขาไว้แน่น “ไม่! พ่อกล่อม…”“เสี่ยวเป่าไม่รักอิงอิงแล้ว!” จิ่วอิงคร ่าครวญ“รัก!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างจริงจัง “รักพ่อ กว่า!”จิ่วอิง “…”ก็ได้ พ่อแท้ๆ เราไม่สู้เจ้าเหมียวสีขาวกระโดดขึ้นไปบนซอกคอของเด็กน้อยอย่างทำอะไรไม่ได้ และยังมุดเข้าไปมอบความอบอุ่นให้เด็กน้อย“ฮี่…”
เด็กน้อยที่จักจี้เพราะขนปุกปุยของเจ้าเหมียวสีขาวก็หัวเราะขึ้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งจับมือของท่านพ่อที่นวดคลึงท้องน้อยๆ ของเขาไว้ จู่ๆ ก็
