กลิ้งอย่างมีความสุข “รัก! รักพ่อ!”จึ๊! จิ่วอิงอดยอมแพ้ไม่ได้ “ปากหวานจริงๆ!” ดูสิทำเอาอี้เอ๋อร์ถูกอ้อนจนจิตใจเบิกบาน!แม้สีหน้าต้าซือมิ่งจะดูปกติมาก แต่มุมปากที่ยกขึ้นของเขาและใบหน้าที่ผ่อนคลายนั่นก็กำลังพิสูจน์ให้เห็นจริงๆ ว่าเขาถูกเด็กน้อย‘อ้อน’ อย่างมีความสุขเด็กน้อยนั่งคลอเคลียไปมาในอ้อมอกของท่านพ่ออย่างแนบแน่น“ฮี่…”“นอนเถอะ” ต้าซือมิ่งที่ตัดสินใจไม่ลดขนมของเด็กน้อยก็ช่วยนวดท้องของเด็กน้อยต่อไป อันที่จริงก็เป็นการช่วยเด็กน้อยย่อยพลังวิเศษที่ดอกไม้ป้อนกลับไปให้เด็กน้อย ดังนั้นเด็กน้อยจึงเริ่มหาวในเวลาต่อมา ผ่านไปไม่นานก็นอนหลับไป“เหมียว…”เจ้าเหมียวสีขาวที่ยื่นศีรษะมามองหน้าตาที่นอนหลับพริ้มของเด็กน้อยอวบอ้วน มันคิดถึงเสี่ยวมั่วมั่ว ท่านปู่ของเด็กน้อยอีกครั้ง จู่ๆมีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมา!
“เหมียวๆ?” เจ้าเหมียวสีขาวที่เงยหน้ามองต้าซือมิ่งกำลังถามว่าอี้เอ๋อร์ๆ เหมือนว่าเจ้าออกมานานมากแล้ว! ท่านแม่และท่านพ่อเจ้าพวกเขาคงเป็นห่วงเจ้ามากแน่เลย เหมียว!หรงอี้ที่เห็นสายตาของเจ้าเหมียวสีขาว เขากลับเดาได้ว่าเจ้าเหมียวตัวนี้กำลังถามอะไร แต่เขาไม่ได้ตอบ เพียงแค่ยกมือขึ้นลูบผมอ่อนสีเขียวบนศีรษะของเด็กน้อยเบาๆเจ้าเหมียวสีขาวถูกเบี่ยงเบนความสนใจไป “เหมียว!” เสี่ยวเป่าสีเขียวน่ารักมากเลย เหมียว…จิ่วอิงที่ไม่ได้รับ ‘ความโปรดปราน’ ของเด็กน้อย เขาก็สังเกตสถานการณ์ทางฝั่งเยี่ยนอวี๋ต่อไป เขาพบว่ารอบกายนาง
