“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้เรื่องตกตะลึง “อะไร”หรงอี้ที่ยังไม่เข้าใจเช่นกัน เขาก็มองใบไม้สีเขียวที่งอกออกมาจากร่างกายของเด็กน้อยว่ามันมุดเข้าไปในดินและจมหายลงไปอย่างรวดเร็วอย่างไรผ่านไปครู่หนึ่ง ใบไม้สีเขียวของเด็กน้อยยิ่งงอกยิ่งเยอะ ทำให้เด็กน้อยกลายเป็นตุ๊กตาสีเขียวตัวหนึ่งจิ่วอิงและเม่ยเอ๋อร์รวมถึงเจ้าเหมียวสีขาวที่ตะลึงงัน “เมี๊ยว?”“พ่อ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตื่นตระหนกจับท่านพ่อเขาไว้แน่นเสียงที่ดังโหวกเหวกทำเอาเยี่ยนอวี๋จะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่กลับถูกห้ามไว้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่าวอกแวก มีข้าอยู่ เสี่ยวเป่าไม่เป็นไร”ต้าซือมิ่งพูดอย่างประโยคนี้อย่างมั่นคง เพียงพอที่จะสงบความกังวลของเยี่ยนอวี๋ ทำให้นางจดจ่อกับสมาธิของตนเองต่อไปทว่าเด็กน้อยกอดท่านพ่อเขาไว้แน่น ทำท่าจะร้องไห้ “พ่อ นี่คืออะไรหรือขอรับ”“ดอกไม้ดอกน้อยกำลังกินอาหาร” ต้าซือมิ่งที่คาดเดาอุ้มเด็กน้อยสีเขียวและปลอบประโลม
เด็กน้อยสีเขียวเงยหน้าขึ้นมองท่านพ่อของเขา “ดอกไม้กินข้าวข้าว?”“อืม” หรงอี้พยักหน้าเจ้าตัวน้อยสีเขียวขจีจึงหายกลัว “กินอิ่ม เป่าก็จะ กลับมา? ไม่มีใบไม้?”ต้าซือมิ่งกลับพูดว่า “แบบนี้ก็ดี น่ารักน่าชัง”“โกหก” จู่ๆ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็พูดอย่างฉลาดว่า “พ่อ โกหกเป่า”ทว่าต้าซือมิ่งยังลากจิ่วอิงมาเกี่ยวด้วย “ไม่เชื่อเจ้าถามปู่จิ่วเจ้า”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปที่จิ่วอิงด้วยสัญชาติญาณ ฝ่ายหลังกำลังมองเจ้าตัวน้อยที่เต็
