มไปด้วยใบไม้สีเขียว อดพยักหน้าไม่ได้ว่า “น่ารักจริงๆ” เหมือนกับปีศาจตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในใบไม้ จะไม่น่ารักได้อย่างไรถึงอย่างไรจิ่วอิงก็รู้สึกว่าน่ารักมาก น่ารักมากจริงๆ…ที่สำคัญคือเม่ยเอ๋อร์ยังเสริมว่า “นายน้อยน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะ”“เมี๊ยว” เจ้าเหมียวสีขาวก็พยักหน้าตามเยี่ยนเสี่ยวเป่าเกาศีรษะ เกาโดนใบไม้ใบหนึ่ง “จริง หรือ”“แน่นอน (เหมียว)” จิ่วอิง เม่ยเอ๋อร์และเจ้าเหมียวตอบพร้อมกัน
“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะ“น่ารักจริงๆ เลย” จิ่วอิงพูดได้เพียงว่าใครกล้าบอกว่าท่านเสี่ยวเป่าไม่น่ารัก เขาจะกินคนนั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พึงพอใจแล้วก็เอนตัวพิงแผ่นอกของท่านพ่อมองใบไม้ใบน้อยมากมายงอกออกจากร่างกายอย่างสงบนิ่งอย่าเห็นว่ามีเพียงใบไม้ ‘เลื้อยออกไป’ ในยามจำเป็นใบไม้ทั้งหมดจะกลายเป็นดอกไม้ในขณะเดียวกัน… ต้าซือมิ่งรู้สึกถึงว่าจุดศูนย์กลางของภูเขาถงซานมีสิ่งมีชีวิตกำลังตื่นจริงๆ และยังเก่าแก่มากหากเขาเดาไม่ผิด เกรงว่านี่คงจะเป็นร่างแยกอีกร่างหนึ่งของอวิ๋นเหลียนในความเป็นจริง… ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ“…”อวิ๋นเหลียนที่ค่อยๆ ฟื้นขึ้นอีกครา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นคือความมืดมิดอวิ๋นเหลียนจึงรู้ว่า นี่คือสถานที่ที่ต้นไม้กู่ถง ร่างแยกร่างที่สองของตนเองอยู่
ไม้กู่ถงกำเนิดในยุคความโกลาหล เติบโตในยุคกำเนิดโลกหลังจากทำภารกิจเบิกฟ้าเสร็จแล้วก็เหี่ยวเฉา แต่อวิ๋นเหลียนกลั่นหลอมมันกลายเป็นร่างแยกร่างหนึ่ง
