าจึงไม่มั่นใจว่าผมของเด็กน้อยจะงอกกลับมาหรือไม่ครานี้เด็กน้อยจะร้องไห้จริงๆ แล้ว น ้าตาอดร่วงลงมาไม่ได้ต้าซือมิ่งแซว “ร้องทำไม ยังไม่หดเสียหน่อย”“อ๋อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พบว่ามีเหตุมีผลดีกลั้นน ้าตาไว้ รอให้หดกลับไปก่อนค่อยร้องจิ่วอิงประหลาดใจ “อี้เอ๋อร์ เจ้าดอกไม้ไปกินอะไรหรือ”“ร่างแยกร่างที่สองของอวิ๋นเหลียน แก่นไม้กู่ถง”“เฮ้ย” จิ่วอิงที่เกือบจะกระโดดขึ้นมาตะลึงงันร่างแยกของอวิ๋นเหลียน? ดอกไม้วิเศษของเสี่ยวเป่าจะไปกิน? จะทำได้หรือ? จะไม่ถูกแว้งกัดหรือ?
จู่ๆ จิ่วอิงก็เปลี่ยนอารมณ์จากดูละครเป็นความกังวล “ต้องช่วยเสียหน่อยหรือไม่”“มิต้อง ดอกไม้วิเศษผสานกับภูเขาถงซาน ขอเพียงเราไม่ทำให้อวิ๋นเหลียนรู้ตัว ดอกไม้ก็จะไม่ถูกพบ” หรงอี้รับรู้ได้อย่างชัดเจนและซ่อนบริเวณที่พวกเขาอยู่ไว้อย่างมิชิดตั้งแต่แรกแล้วดังนั้นแม้อวิ๋นเหลียนจะสัมผัสภูเขาถงซานระมัดระวังตัวมากก็ไม่สามารถรู้สึกถึงสิ่งใดได้เลย ถึงอย่างไรตบะของต้าซือมิ่ง… ไม่มีใครรู้แม้แต่เยี่ยนอวี๋ก็ไม่รู้ แน่นอนว่า นางเองก็ไม่เคยคิดจะถามส่วนคนอื่นย่อมไม่กล้าถาม บางคนกลัวจะกระทบความรู้สึกตนเอง บางคนก็ไม่กล้าถามจริงๆทว่าแม้จิ่วอิงจะไม่ถาม แต่มันก็มั่นใจในตัวต้าซือมิ่งมาก เพราะว่าตอนที่ต้าซือมิ่งเพิ่งจะอายุเจ็ดแปดขวบ จิ่วอิงก็เกือบจะถูกเขากินไปแล้วดังนั้นจิ่วอิงไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้าซือมิ่งเก่งกาจมาก เก่งกาจที่สุดแต่ว่า… จิ่วอิงคิดว่าเมื่อเทีย
