คิดไม่ถึงว่าเม่ยเอ๋อร์ที่สลบไสลนั้นจะลุกขึ้นมาโจมตีนางได้
ถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้เม่ยเอ๋อร์ก็สลบไสลไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นจริงๆ…ดังนั้นแม้แต่ต้าซือมิ่งเองก็ต้องเลิกคิ้ว “เม่ยเอ๋อร์มีความสามารถไม่รู้จบจริงๆ”“เนะ?”เด็กน้อยที่เหมือนกับ ‘ตกใจตื่น’ เพราะการโจมตีอันดุเดือดของเม่ยเอ๋อร์ ดวงตาของเขายังดูสะลึมสะลือมองไปที่ ‘ความว่างเปล่า’สายตาน่ารักน่าชังนั่นไร้ซึ่งความกังวลแม้แต่น้อยเยี่ยนอวี๋ยังคิดว่าเด็กน้อยตกใจจนตื่น นางจึงกำลังจะลูบผมอ่อนนุ่มของเด็กน้อยเพื่อกล่อมเขานอนต่ออีกสักครู่เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกท่านแม่ของเขาลูบอย่างอ่อนโยนจนกำลังจะปิดตาลง เหมือนกำลังจะเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง“เมี๊ยว” เจ้าเหมียวสีขาวที่เห็นว่าเด็กน้อยตื่นแล้วกลับกระโจนใส่หน้าของเด็กน้อยอย่างดีอกดีใจ และยังเลียเขาไม่หยุดอีกครั้ง“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกเลียจนรู้สึกจักจี้ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีและยังลูบเจ้าเหมียวสีขาว ก่อนจะจับมันมาข้างหน้าราวกับจะจูบ แต่แล้ว…หงับ เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อ้าปากน้อยๆ ของตนก็ยัดเจ้าเหมียวสีขาวเข้าไปในปากทันทีเยี่ยนอวี๋ตกใจ รีบจับหางของเจ้าเหมียวสีขาวไว้
ทว่าศีรษะของเจ้าเหมียวสีขาวถูกเด็กน้อยกัดไว้แล้วเยี่ยนอวี๋ “…”นางที่กังวลว่าเจ้าเหมียวสีขาวจะถูกกินก็ได้ยินเสียงร้อง‘เหมียวๆๆ’ จากเจ้าเหมียวสีขาว เหมือนกำลังสนุกสนานจากนั้นเยี่ยนอวี๋ก็เห็นว่าเจ้าเหมียวสีขาวใช้อุ้งมืองัดปากของเด็กน้อยออกและช่วยศีร
