ณ คุนหลุนซวีหลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม นักฝึกฌานที่สงบสติอารมณ์ลงได้จึงเริ่มพูดถึงเยี่ยนอวี๋บัดนี้ในใจของเหล่านักฝึกฌานเต็มไปด้วยความเคียดแค้นต่อเยี่ยนอวี๋ ซึ่งก็เป็นไปตามที่อวิ๋นเหลียนต้องการถึงแม้บนภาพประกาศจับไม่ได้เขียนชื่อของเยี่ยนอวี๋ แต่ภาพนั้นเหมือนจริงมาก ทุกคนในตำหนักสวรรค์และคุนหลุนซวีชี้นิ้วด่าอย่างโมโห“นางสังหารปฐมราชินีได้อย่างไร นางต้องตายไม่ดีแน่”“นางคือใคร เหตุใดนางจึงต้องทำกับปฐมราชินีคุนหลุนเช่นนี้”“ฆ่า ‘แม่’ ของตนเอง นางทำลงได้อย่างไร…”คำตำหนิที่มีต่อเยี่ยนอวี๋ค่อยๆ ขยายจากคุนหลุนซวีถึงสวรรค์สิบสองชั้นและไปถึงยมโลก โลกมนุษย์ และยังขยายอย่างต่อเนื่องและการชี้นำของอวิ๋นเหลียน บรรดาผู้ที่ยังสับสนกับพฤติกรรมของเยี่ยนอวี๋หรือผู้ที่อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของนางค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยการประณาม ความโมโห และเกลียดชัง
เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกในครานี้ พวกเขายังอยู่ในป่านอกเมืองคุนหลุนซวี ไม่มีใครพบพวกเขาเลยเด็กน้อยที่ตอนนี้กินอิ่มและเล่นเสร็จแล้วกำลังเตรียมตัวนอน“หาววว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหาว เขาหาท่านพ่อและมุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อโดยอัตโนมัติเยี่ยนอวี๋หลีกทางให้เด็กน้อยและลูบหลังของเขาเบาๆ เริ่มกล่อมเขานอนเจ้าเหมียวสีขาวกระโดดไป ‘แตะ’ หน้านุ่มของเด็กน้อย และยังร้อง ‘เหมียวๆๆ’ อย่างสนุกสนาน ราวกับกำลังบอกว่า “นอนอะไรเล่ามาสนุกกันเถอะ”“หาววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ง่วงนอนมาก เขาก็เบ
