อยเข้ำใจ ควร ‘จับ’ พวกเขำทั้งหมดมิใช่หรือ“ต้องมีสักครั้งที่นำงอยู่คนเดียว” ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำกล่ำวอย่ำงสงบ “ในสวรรค์สิบสองชั้นยังมีวิญญำณโบรำณอื่นๆ ยังไม่ปรำกฏ”คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองเข้ำใจทันที “ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำปรีชำหำกฆ่ำนำงได้ก็ถือว่ำแก้แค้นให้เสด็จแม่แล้ว”ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำพยักหน้ำและหำยไปจำกที่เดิม
คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองผงะ “ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำไปออกค ำสั่งแล้วหรือ”“คงจะใช่ เรำก็ออกไปกันเถอะ” เทพรำชำอำวุโสหลันไม่อยำกอยู่ในสถำนที่ที่เศร้ำโศกแห่งนี้เหล่ำหัวหน้ำส ำนักสิบเอ็ดชั้นสวรรค์ก็เตรียมจะออกจำกแดนคุนหลุนแล้ว เพรำะว่ำพลังชีวิตในแดนคุนหลุนสูญเสียไปกว่ำครึ่งกฎระเบียบเก่ำแก่มำกมำยก็ก ำลังสลำยส ำหรับเหล่ำทวยเทพแล้ว สถำนที่แห่งนี้ไม่เพียงแต่น่ำเศร้ำ และยังสูญเสียโอกำสที่จะท ำให้พวกเขำเลื่อนขั้น ดังนั้นหำกอยู่ต่อไปก็ไร้ควำมหมำยกำรเดินทำงครั้งนี้ นอกจำกพวกเขำจะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรแล้ว ยังรับบำดเจ็บสำหัสด้วยสิ่งที่น่ำกลัวที่สุดคือ ปฐมรำชินีของพวกเขำยังร่วงหล่นไปแล้วด้วย พระองค์ท่ำนร่วงหล่นอย่ำงน่ำเจ็บปวดใจต่อหน้ำพวกเขำนี่เองเมื่อคิดถึงตรงนี้ ทวยเทพที่ยังคงร้องไห้ แววตำสับสน “พวกเขำแข็งแกร่งเช่นนี้ หำกต้องกำรท ำลำยสวรรค์คุนหลุนของเรำ เกรงว่ำก็คงไม่ยำก”“ต้องหำวิธีฆ่ำพวกเขำ” คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองยังคงไม่ยอม ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ
เทพรำชำอำวุโสหลันพวกเขำก็เช็ดน ้ำตำพลำงร้องไห้สะอึกพูดว่ำ “ใช่ ตอนนี้
