คำว่า ‘อืม’ ที่หนักแน่นมั่นใจนี้ทำให้หรงอี้หยุดหายใจไปชั่วขณะทว่าปฐมราชินีเยี่ยนยังจูบลำคอระหงของเขา “สามี เจ้าควรจะให้ข้ารู้จักเจ้าตั้งแต่แรก ข้าอยากชอบเจ้าเร็วกว่านี้ จะได้มีลูกหลายคน”เยี่ยนอวี๋อดไม่ได้ที่ตาจะร้อนระอุทุกครั้งที่คิดถึงร่างโดดเดี่ยวในความฝัน หากพวกเขารู้จักกันเร็วกว่านี้ เขาคงไม่ต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างอย่างโดดเดี่ยวทุกชาติหรงอี้ที่ได้ยินภรรยาพูดเช่นนี้ เขาก็… จับคออ่อนนุ่มของภรรยาไว้ “รู้แล้วหรือ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ปราชิดเข้าไปในซอกคอของสามีด้วยสัญชาติญาณและยังจูบไม่หยุด “สามี…”เห็นได้ชัดว่าปฐมราชินีเยี่ยนเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะ ‘ระบาย’ ความรักที่มีต่อต้าซือมิ่งในใจของนางออกมาอย่างไร นางจึงได้แต่คลอเคลียเขารบเร้าเขา เหมือนกับ… เจ้าตัวน้อยที่ออดอ้อนเก่งมากแต่แน่นอนว่าภรรยาไม่เหมือนกับลูก ดังนั้นแผ่นหลังของต้าซือมิ่งค่อยๆ แข็งเกร็ง เด็กน้อยที่ ‘อยู่เฉยๆ ก็ผิด’ ท้องน้อยๆ ของเขาเปล่งเสียงประท้วงเสียงดังออกมา จ๊อก…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยู่นิ่งๆ มานานทนไม่ไหวแล้ว เขามุดศีรษะน้อยๆออกมาจากอ้อมอกของพ่อแม่ “พ่อ หิว เป่าหิววว…”
“เมี๊ยว” เจ้าเหมียวสีขาวที่มุดออกมาเช่นกัน มันก็มองต้าซือมิ่งอย่างงงงวยและยังใช้มือของมันเกาใบหน้า ราวกับรู้สึกสงสัยมากจิ่วอิงในครานี้จึงเดินเข้ามาใกล้ ถึงอย่างไรมันก็เป็นราชาจิ่วอิงที่มีตา บรรยากาศเมื่อครู่นี้ แม้มันจะตาบอดอย่างไรก็ไม่เข้ามาเป็นก้างขวางคอแน่นอ
