“ใครจะขวำงเขำได้เล่ำ” ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำกลับย้อนถำมอย่ำงรำบเรียบเหล่ำทวยเทพพูดไม่ออก… เพรำะว่ำทุกคนรู้ว่ำใครก็ขวำงไม่ได้ทว่ำ…“ทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยเล่ำ” เทพรำชำอำวุโสหลันถำมถึงทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยอีกครั้งทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำส่ำยศีรษะ “ไม่ทรำบ”“ก่อนหน้ำนี้ทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยบอกว่ำจะมำปกป้องเสด็จแม่”คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองกล่ำว อันที่จริงเขำรู้สึกว่ำสิ่งที่อสูรร้ำยพูดเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องเท็จ มันกินทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยไปแล้ว มิเช่นนั้นทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยอยู่ที่ไหนเล่ำทว่ำทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำยังคงส่ำยศีรษะ “ตอนที่ข้ำมำ นำงก็ไม่อยู่ในแดนคุนหลุนแล้ว”คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองขมวดคิ้ว “เป็นไปได้หรือไม่ว่ำทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยถูกจอมโจรใช้กลยุทธ์ล่อเสือออกจำกถ ้ำ?”“คงจะใช่ มิเช่นนั้นจอมโจรเหล่ำนี้คงไม่สำมำรถท ำร้ำยปฐมรำชินีได้ พวกเรำเข้ำช่วยไม่ทันเลย” ครำนั้นเทพรำชำอำวุโสหลันอยู่
กับคุณชำยอวิ๋นที่สิบสอง รู้ว่ำทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำยไปทำงบริเวณใกล้จุดศูนย์กลำงคุนหลุนแล้วจริงๆ“แล้วตอนนี้ท ำอย่ำงไรดี” เทพรำชำอำวุโสชิงที่ยังร้องไห้อยู่รู้สึกสับสนทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำเงียบเหล่ำทวยเทพเงียบทุกคนท ำได้เพียงมองเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกของนำงจำกไปเงียบๆสุดท้ำย คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองยังคงไม่ยอมตำยใจ “ถึงอย่ำงไรก็คงต้องประกำศให้ทุกชั้นสวรรค์รู้ว่ำพวกเขำคือโจร”“ได้” ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำเห็นด้วย “วำดแค่รูปสตรีผู้นั้นก็พอ”“ท ำไมเล่ำ” คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองไม่ค่
