นแต่ครานี้ จิ่วอิงถือโอกาสถามว่า “จะว่าไปแล้วอี้เอ๋อร์ เจ้าดูเสี่ยวไป๋สิ มันเป็นอะไรไปหรือ”“เหมียว?” เจ้าเหมียวสีขาวมองจิ่วอิง จับใบหน้าของมันต่อไปด้วยท่าทางดูสับสนส่วนเยี่ยนอวี๋ นางกลับผละออกจากสามีนางและมองไปที่เจ้าเหมียวสีขาว “ปู่จิ่วบอกว่า เสี่ยวไป๋มาจุติเพื่อผ่านด่านเคราะห์กับสามีข้าจึงชิงตัวมันมา”“ไม่ แลกเปลี่ยน เป่าแลก เสี่ยวไป๋ เป่าเก่ง พ่อ ข้าวๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดว่าเรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ เดี๋ยวค่อยคุยกันก็ได้ ให้ข้าวเป่าเป็นรางวัลก่อนเยี่ยนอวี๋คิดถึงตอนที่สามีนอนอยู่แล้วยื่นถุงงามวิจิตรใบหนึ่งออกมา ก่อนหน้านี้หยิบขนมให้เด็กน้อยกินรองท้องไป อาหารที่เหลือยังไม่ได้กินจากนั้นเด็กน้อยก็ตาเป็นประกายเมื่อเห็นว่าท่านแม่ของเขาเสกอาหารถ้วยหนึ่งออกมา เขาดีใจจนยื่นมือไปคว้าไว้ “ฮ่า…”
ต้าซือมิ่งดึงเด็กน้อยออกมาทันที “บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามใช้มือสกปรก”“หิว…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูด เป่าหิวจะตายแล้ว ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นหง ่าๆๆเยี่ยนอวี๋เห็นเด็กน้อยที่หิวโหยก็ปลีกตัวออกมาจากอ้อมอกของสามีนางเพื่อป้อนข้าวให้เด็กน้อยแม้ต้าซือมิ่งไม่อยากปล่อยมือ แต่เขาที่รู้สึกแข็งเกร็งไปหมดก็ไม่ค่อยอยากให้ภรรยาที่ตามติดแจคนนี้อยู่ในอ้อมอก คงเข้าเรือนหอกับภรรยาระหว่างทางไม่ได้หรอกนะ…การร่วมรักที่ทั้งสองฝ่ายสมยอมกันเช่นนี้ย่อมต้องมีพิธีบ้างต้าซือมิ่งที่ยิ่งคิดยิ่งไปไกลทำให้จิ่วอิง ‘เรียกวิญญาณ’ อย่างสงสัย “อี้เอ๋อ
